Przejdź do zawartości

Antoni Pawłowski (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Antoni Pawłowski
Data i miejsce urodzenia

1781
Tęgoborze

Data i miejsce śmierci

06 kwietnia 1859
Warszawa

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie, Wojsko Cesarstwa Rosyjskiego

Stanowiska

generał

Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Order Świętego Stanisława (Królestwo Kongresowe)

Antoni Wincenty Pawłowski herbu Jastrzębiec (ur. 1781 w Tęgoborzu na ziemi sądeckiej, zm. 06 kwietnia 1859 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, uczestnik powstania listopadowego, uczestnik wojen napoleońskich[1].

Rodzina

[edytuj | edytuj kod]

Syn małżonków Anny i Franciszka Pawłowskich herbu Jastrzębiec[2]. Ożeniony 02 października 1816 roku z Teklą Górską h. Bożawola[3]. Mieli troje dzieci: Karolinę, Zygmunta i Antoniego. Synowie służyli w armii rosyjskiej.

Kariera wojskowa

[edytuj | edytuj kod]

W 1806 wstąpił jako kapral do 2 Pułku Piechoty. Po trzech miesiącach awansowany został do stopnia podporucznika, a po upływie kolejnego miesiąca - porucznika. Odbył kampanię mazurską w bitwie pod Serockiem. W 1807 w stopniu kapitana dowodził kompanią grenadierów. W 1809 jako dowódca batalionu walczył na wojnie z Austrią. W stopniu majora w 1812 odbył kampanię moskiewską w 17 Pułku Piechoty. Odznaczył się w bitwie nad Berezyną i podczas walk odwrotowych Napoleona. W latach 1813–1814 przeszedł szlak bojowy Armii Księstwa Warszawskiego.

Po powrocie do kraju został przyjęty do służby w Wojsku Polskim Królestwa Polskiego w stopniu podpułkownika. W 1817 pełnił służbę w Pułku 5 Piechoty Liniowej, a od 6 lutego 1818 do 1829, w stopniu pułkownika, dowodził Pułkiem 6 Piechoty Liniowej w Rawie Mazowieckiej. W 1829 w stopniu generała był dowódcą 3 Brygady, a w następny roku 2 Brygady 1 Dywizji Piechoty.

W powstaniu listopadowym 1831, od stycznia 1831 r. pełnił obowiązki inspektora piechoty rezerwowej, a potem komisarza zakładu ogólnego piechoty. Zdymisjonowany został we wrześniu tegoż roku. Po upadku powstania przeszedł do służby rosyjskiej i piastował stanowisko prezesa Dyrekcji Generalnej Szpitali. W latach 1834–1843 był dowódcą X Okręgu Straży Wewnętrznej (żandarmerii). Karierę zakończył na stanowisku naczelnika wojennego Guberni Mazowieckiej przechodząc w stan spoczynku w 1844 roku. Na emeryturze osiadł w Warszawie i tam zmarł.

Ordery i odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Miejsce spoczynku

[edytuj | edytuj kod]
Grób gen. Antoniego Wincentego Pawłowskiego i jego córki Karoliny Julianny Sophianos na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 25-1-17)[4].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Seweryn Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej
  2. Akt zgonu Antoniego Pawłowskiego, 1859
  3. Akt małżeństwa Tekli Górskiej i Antoniego Pawłowskiego, 1816
  4. Inskrypcja na nagrobku

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • H.P. Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. Pruszków: AJAKS, 2001. ISBN 83-87103-81-0.
  • Roczniki Wojskowe Królestwa Polskiego 1817-1830.