Antonio Santacroce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antonio Santacroce
kardynał prezbiter
Data i miejsce urodzenia 1598
Rzym
Data i miejsce śmierci 25 listopada 1641
Rzym
arcybiskup Urbino
Okres sprawowania 1636–1641
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 27 marca 1627
Kreacja kardynalska 19 grudnia 1629
Urban VIII
Kościół tytularny SS. Nereo e Achilleo
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 21 marca 1627
Konsekrator Tiberio Muti
Współkonsekratorzy Erasmo Paravicini
Francesco Cavaliere

Antonio Santacroce (ur. w 1598 w Rzymie, zm. 25 listopada 1641 tamże) – włoski kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1598 roku w Rzymie, jako syn markiza Marcella Santacroce[1]. Studiował w rodzinnym mieście, gdzie uzyskał doktorat z prawa[1]. Został protonotariuszem apostolskim, w latach 1622–1625 był wicelegatem w Viterbo, a następnie pełnił funkcję referendarza w Najwyższym Trybunale Sygnatury Apostolskiej[1]. 21 marca 1627 roku został wybrany arcybiskupem tytularnym Seleucii, otrzymując dyspensę z powodu nieosiągnięcia kanonicznego wieku 30 lat[1]. Sakrę przyjął 27 marca, a 16 kwietnia został mianowany nuncjuszem apostolskim w Polsce[2]. 19 grudnia 1629 roku został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny SS. Nereo e Achilleo[2]. W 1630 roku zrezygnował z nuncjatury, a rok później został arcybiskupem Chieti[2]. W 1636 roku został przeniesiony do diecezji Urbino[2]. Zmarł 25 listopada 1641 roku z powodu gruźlicy[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Antonio Santacroce (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2018-05-29].
  2. a b c d Antonio Santacroce (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2018-05-29].