Arseniny
Arseniny, nazwa Stocka: arseniany(III) – sole kwasu arsenawego, w których arsen występują na III stopniu utlenienia. Mogą one zawierać jony AsO33− (arseniny), HAsO32− (wodoroarseniny), H2AsO3− (diwodoroarseniny), przy czym nazywa się je ortoarseninami dla odróżnienia od soli zawierających aniony As2O54− (piroarseniny) lub też polimeryczne [AsO2]nn− (metaarseniny)[1][2]. Większość soli kwasu arsenawego występuje w postaci metaarseninów[3] (przykładem ortoarseninu jest żółty, słabo rozpuszczalny w wodzie arsenin srebra, Ag3AsO3)[2].
Arseniny litowców rozpuszczają się w wodzie bardzo dobrze, berylowców – słabiej, natomiast sole metali ciężkich są nierozpuszczalne[1][2]. W obecności mocnych kwasów arseniny rozkładają się. Niektóre sole (np. metaarsenin sodu) można otrzymać poprzez rozpuszczanie As2O3 w zasadzie sodowej[3].
Arseniny były niegdyś stosowane jako pigmenty (zieleń paryska, zieleń Scheelego) i pestycydy (metaarsenin sodu, arsenin miedzi, arsenin wapnia), jednak zostały zastąpione mniej toksycznymi środkami[2][3].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 Miguel-Ángel Muñoz-Hernández, Arsenic: Inorganic Chemistry, [w:] Encyclopedia of Inorganic Chemistry, R. Bruce King (red.), wyd. 2, Chichester: Wiley, 2005, s. 9, ISBN 978-0-470-86078-6 (ang.).
- 1 2 3 4 Norman N. Greenwood, Alan Earnshaw, Chemistry of the Elements, wyd. 2, Oxford–Boston: Butterworth-Heinemann, 1997, s. 575, DOI: 10.1016/C2009-0-30414-6, ISBN 0-7506-3365-4 (ang.).
- 1 2 3 Sabina C. Grund, Kunibert Hanusch, Hans Uwe Wolf, Arsenic and Arsenic Compounds, [w:] Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry, Weinheim: Wiley‐VCH, 2000, s. 23, DOI: 10.1002/14356007.a03_113Digital, Object, Identifier, (DOI) (ang.).