Arthur Stanley

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arthur Stanley
(lord Sheffield)
Ilustracja
Portret z 1915 roku
Data i miejsce urodzenia 14 września 1875
Londyn
Data i miejsce śmierci 22 sierpnia 1931
Londyn
Gubernator Wiktorii
Okres od 23 lutego 1914
do 30 stycznia 1920
Przynależność polityczna Partia Liberalna
Poprzednik John Fuller
Następca lord Stradbroke
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Św. Michała i Św. Jerzego (Wielka Brytania)

Arthur Lyulph Stanley (ur. 14 września 1875 w Londynie, zm. 22 sierpnia 1931 tamże) – brytyjski arystokrata i polityk, członek Partii Liberalnej, w latach 1906–1910 członek Izby Gmin, w latach 1914–1920 gubernator Wiktorii, od 1925 par dziedziczny jako 5. baron Sheffield (lord Sheffield).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był najstarszym synem 4. barona Stanley of Alderley, posiadającego też tytuł barona Eddisbury, a od 1909 również barona Sheffield. Ukończył Eton College, a następnie Balliol College w Oksfordzie. Walczył w II wojnie burskiej, po czym otrzymał prawo wykonywania zawodu adwokata. W 1904 został wybrany do rady miejskiej Londynu, zaś w 1906 do Izby Gmin z okręgu wyborczego Eddisbury. Był sekretarzem parlamentarnym ministra poczty w okresie, gdy urząd ten zajmował Sydney Buxton.

W 1910 opuścił parlament i objął w dużej mierze honorowy urząd wysokiego szeryfa hrabstwa Anglesey w Walii. W 1914 wyjechał do Australii w związku z objęciem stanowiska gubernatora Wiktorii. Urząd ten rozczarował go, gdyż nie dość, że nie wiązał się z realną władzą, to nawet obowiązków ceremonialnych nie było zbyt wiele. W 1917 złożył dymisję, ale na prośbę Ministerstwa Kolonii, które nadzorowało wówczas gubernatorów australijskich stanów (choć od 1901 nie były już one koloniami) pozostał w Melbourne aż do lipca 1919, kiedy to wyjechał do Anglii na leczenie wrzodów dwunastnicy. Nie wrócił już do Wiktorii, zaś 30 stycznia 1920 ogłoszono jego formalną dymisję.

W 1923 bez powodzenia kandydował ponownie do Izby Gmin, a po porażce przyjechał na kilka miesięcy do Australii, gdzie zajmował się bankowością. W 1925 odziedziczył wszystkie tytuły swojego ojca, z których jako głównego postanowił używać tytułu barona Sheffield, a wraz z nimi miejsce w Izbie Lordów. Został przewodniczącym parlamentarnego komitetu ds. Afryki Wschodniej, a także szefem Królewskiego Instytutu Kolonialnego. W 1931 zachorował na promienicę, w wyniku której zmarł w wieku 55 lat.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1913 otrzymał Order św. Michała i św. Jerzego klasy Rycerz Komandor.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]