Henry Barkly

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henry Barkly
Henry Barkly.jpg
Data i miejsce urodzenia 1815-02-2424 lutego 1815
Highbury
Data i miejsce śmierci 1898-10-2020 października 1898
Londyn
Gubernator Kolonii Przylądkowej
Okres urzędowania od 1870-12-3131 grudnia 1870
do 1877-03-3131 marca 1877
Poprzednik Charles Hay (p.o.)
Następca Henry Bartle Frere
Gubernator Wiktorii
Okres urzędowania od 1856-12-2626 grudnia 1856
do 1863-09-1010 września 1863
Poprzednik Charles Hotham
Następca Charles Henry Darling
Gubernator Gujany Brytyjskiej
Okres urzędowania od 1849-02-1212 lutego 1849
do 1853-05-1111 maja 1853
Poprzednik Henry Light
Następca Philip Wodehouse

Henry Barkly (ur. 24 lutego 1815 w Highbury - zm. 20 października 1898 w Londynie) - brytyjski polityk i administrator kolonialny. W latach 1849-1877 zajmował szereg stanowisk gubernatorskich w koloniach brytyjskich na całym świecie.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie i kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z zamożnej, kupieckiej rodziny, jego ojciec specjalizował się w handlu z Indiami Zachodnimi i był właścicielem posiadłości w Gujanie Brytyjskiej. Po zakończeniu edukacji dołączył do firmy ojca. W 1845 wystartował z powodzeniem w wyborach uzupełniających do Izby Gmin, gdzie zasiadł w ławach Partii Konserwatywnej. W 1846 znalazł się w rozłamowej frakcji wewnątrz tego stronnictwa, której przewodził premier Robert Peel, stąd grupę tę określano mianem Peelites.

Administrator kolonialny[edytuj | edytuj kod]

Gujana i Jamajka[edytuj | edytuj kod]

Po obaleniu Peela w 1846 szanse Barkly'ego na reelekcję były bardzo niewielkie, wobec czego w 1848 przyjął zaoferowane mu przez nowy rząd stanowisko gubernatora Gujany Brytyjskiej. Ze względu na powiązania rodzinne znał ten teren i jego bolączki bardzo dobrze, dzięki czemu był w stanie zarządzać nią tak dobrze, iż zwróciło to na niego uwagę ministra wojny i kolonii lorda Greya, który nazwał go wybitnie uzdolnionym administratorem. Zapewniło mu to stałe miejsce w brytyjskiej służbie kolonialnej. W 1853 został mianowany gubernatorem Jamajki, którym był przez trzy lata.

Wiktoria[edytuj | edytuj kod]

W 1856 został mianowany gubernatorem Wiktorii. Ministerstwo Kolonii uważało to stanowisko za na tyle wymagające i niewdzięczne, zwłaszcza po okresie rządów bardzo niepopularnego gubernatora Charlesa Hothama, iż przyznało Barkly'emu najwyższą pensję spośród wszystkich urzędujących wówczas brytyjskich administratorów kolonialnych. Początkowo Barkly sądził, że podobnie jak w Gujanie i na Jamajce będzie miał w Wiktorii niemal dyktatorską władzę. Na krótko przed jego przyjazdem kolonia ta uzyskała jednak autonomię i posiadała już własny rząd oraz parlament. W tej sytuacji gubernator musiał pełnić przede wszystkim rolę stabilizującą w kształtującym się dopiero systemie politycznym Wiktorii, nie mógł natomiast narzucać swojej woli odnośnie realizowanego programu. Dodatkowo dał się poznać jako zwolennik i patron inicjatyw kulturalnych, naukowych i charytatywnych.

Afryka[edytuj | edytuj kod]

W 1863, po prawie siedmiu latach spędzonych w Wiktorii, został mianowany gubernatorem Mauritiusa, gdzie mógł wrócić do roli administratora bezpośrednio zarządzającego kolonią. W 1870 został mianowany gubernatorem Kolonii Przylądkowej i zarazem wysokim komisarzem w Afryce Południowej, nadzorującym całą administrację kolonialną na tym obszarze. Podobnie jak w Wiktorii, do jego głównych zadań należało wspomaganie kształtowania stabilnej sceny politycznej, po tym jak Kolonia Przylądkowa uzyskała autonomię.

Emerytura i śmierć[edytuj | edytuj kod]

W 1877 powrócił do Anglii. Jego ostatnim stanowiskiem rządowym było członkostwo w eksperckiej Królewskiej Komisji ds. Obrony Kolonii, gdzie zasiadał w 1879. Następnie przeszedł na emeryturę, w czasie której pozostawał aktywny głównie w ciałach naukowych, w szczególności w Royal Society i Królewskim Towarzystwie Geograficznym, należał także do komitetu zarządzającego londyńskimi bibliotekami. Zmarł w Londynie w październiku 1898, przeżywszy 83 lata. Spoczywa na cmentarzu Brompton w Londynie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1853 otrzymał Order Łaźni klasy Rycerz Komandor, zaś w 1874 Order św. Michała i św. Jerzego najwyższej klasy Rycerz Wielkiego Krzyża. Oba te odznaczenia uprawniały go do dopisywania przed nazwiskiem tytułu Sir.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]