Astatotilapia flaviijosephi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Astatotilapia flaviijosephi[1]
(Lortet, 1883)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd okoniokształtne
Rodzina pielęgnicowate
Podrodzina Pseudocrenilabrinae
Plemię Haplochromini
Rodzaj Astatotilapia
Gatunek Astatotilapia flaviijosephi
Synonimy
  • Chromis flaviijosephi Lortet, 1883
  • Haplochromis flaviijosephi (Lortet, 1883)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg

Astatotilapia flaviijosephi – zagrożony wyginięciem gatunek słodkowodnej ryby okoniokształtnej z rodziny pielęgnicowatych (Cichlidae), wykazany z Syrii[3], klasyfikowany czasem w rodzaju Haplochromis. Jest jedynym przedstawicielem Haplochromini występującym poza Afryką i jedną z niewielu pielęgnic do niedawna niespotykanych w akwarystyce[4].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zasięg występowania tego gatunku obejmuje kilka stanowisk rzecznych i jezior w dorzeczu Jordanu na terenie Izraela i Syrii. Populacje rzeczne stopniowo zanikają, natomiast stan populacji w jeziorach zmienia się w zależności od poziomu wód w jeziorach, co jest związane z warunkami klimatycznymi. Ryba zasiedla płytkie wody przybrzeżne jezior, a w rzekach spotykana jest wśród kamieni i roślinności[2].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Astatotilapia flaviijosephi jest podobny do Haplochromis desfontainii z Tunezji i Algierii (umieszczanego również w Astatotilapia) i do Astatotilapia burtoni z jeziora Tanganika, co sugeruje, że należy do starej ewolucyjnie linii pielęgnic[4].

Przeciętna długość ciała ryb z tego gatunku wynosi 7 cm. Maksymalna długość samców sięga 13 cm. Samice żywią się głównie larwami ochotkowatych, skąposzczetami i obunogami, a większe samce zjadają głównie ślimaki[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Astatotilapia flaviijosephi, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Astatotilapia flaviijosephi. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Eschmeyer, W. N. & Fricke, R.: Catalog of Fishes electronic version (7 June 2012) (ang.). California Academy of Sciences. [dostęp 3 sierpnia 2012].
  4. a b Erwin Schraml. A comparison of Haplochromis sp. “Ismailia” with other North African species. „Eggspots (English ed.) : The journal on fishes with eggspots”. 4, s. 12–24, 2010. ISSN 1869-2362 (ang.). 
  5. Astatotilapia flaviijosephi. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 3 sierpnia 2012]