Asyryjski Kościół Wschodu w Indiach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chaldejski Asyryjski Kościół Wschodni w Indiach
കൽദായ സുറിയാനി സഭ
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ Kościoły wschodnie
   └ Kościoły przedefeskie
Ustrój kościelny episkopalna
Obrządek ryt chaldejski
Zwierzchnik
• tytuł zwierzchnika
arcybiskup Mar Aprem Mooken
metropolita Malabaru i całych Indii
Zasięg geograficzny Kerala
Członkostwo Asyryjski Kościół Wschodu
Strona internetowa
Mar Aprem Mooken, obecny zwierzchnik Kościoła

Asyryjski Kościół Wschodu w Indiach – lokalny metropolitalny Kościół arcybiskupi w Indiach, podlegający patriarsze asyryjskiemu i będący częścią Asyryjskiego Kościoła Wschodu.

Nazwa[edytuj]

Asyryjski Kościół Wschodu w Indiach jest bardziej znany pod nazwą Chaldejski Asyryjski Kościół Wschodu, choć na na Bliskim i Środkowym Wschodzie przymiotnik "chaldejski" tradycyjnie odnosi się do asyryjskiego Kościoła unickiego.

Struktura[edytuj]

Głową Asyryjskiego Kościoła Wschodu jest katolikos patriarcha asyryjski Gewargis III. Kościołem w Indiach w jego imieniu kieruje metropolita Mar Aprem rezydujący w Kerali, zaś delegatem patriarchy jest Mar Timotheus. Wikariuszami metropolity są biskupi Mar Yohannan Yoseph i Mar Awgin Kuriakose. Metropolicie podlega około 30 tysięcy wiernych, kilkudziesięciu księży i diakonów stałych. Językami liturgicznymi są: asyryjski i malajalam. Główną świątynią Kościoła jest katedra Mart Mariam w Thrissur.

Historia[edytuj]

Podobnie jak i inne Kościoły funkcjonujące w Indiach, także i ten korzeniami sięga czasów św. Tomasza Apostoła. Obecny kształt zawdzięcza zjednoczeniu z Kościołem chaldejskim, założonym przez Mar Toma, Mar Barthelomeu, Mar Addaia i Mar Mariego, będących apostołami i uczniami Jezusa z grupy siedemdziesięciu. Kościół prowadził w przeszłości energiczną akcję misyjną i posiadał liczne diecezje od Mezopotamii na zachodzie, po Chiny, a nawet Japonię na wschodzie. Hierarchowie owego Kościoła w IV wieku przyjęli naukę nestoriańską i odłączyli się od Kościoła powszechnego.

Kościół zjednoczył się z Kościołem Asyryjskim, w 1814 roku, po oddzieleniu od Kościoła syromalabarskiego.

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Sarwa, Nie wszyscy pomrzemy. Zaświaty w wierzeniach Kościołów orientalnych, Sandomierz 2006
  • Andrzej Sarwa, Chrześcijańska Księga Umarłych, t.1 Kościoły Wschodu, Sandomierz 2005

Linki zewnętrzne[edytuj]