Syromalabarski Kościół katolicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Syromalabarski Kościół katolicki
സിറോ മലബാർ സഭ
Syromalabarski Kościół katolicki
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ Katolicyzm
   └ Katolickie Kościoły Wschodnie
Ustrój kościelny episkopalizm
Obrządek malabarski
Zwierzchnik
• tytuł zwierzchnika
kard. George Alencherry
arcybiskup większy Ernakulam-Angamaly
Zasięg geograficzny  Indie
Strona internetowa
Kościół Marth Mariam w Arakuzha
z 999 roku, na pierwszym planie średniowieczny kamienny krzyż
Cyriak Eliasz Chavara, święty Kościoła syromalabarskiego
Eufrazja od Najświętszego Serca Jezusa, święta Kościoła syromalabarskiego
Alfonsa od Niepokalanego Poczęcia, święta Kościoła syromalabarskiego
Ceremonia koronacji podczas ślubu w rycie syromalabarskim
Błogosławieństwo podczas Mszy w rycie syromalabarskim

Syromalabarski Kościół katolicki (mal. സിറോ മലബാർ സഭ) – jeden z katolickich Kościołów wschodnich, sięgający początkami misji św. Tomasza Apostoła, który działał na terenie Indii w I wieku. Należy do wschodniosyryjskiej tradycji liturgicznej. Liczy około 4,3 mln wiernych, mieszkających w Indiach, głównie na terenie stanu Kerala (starożytny Malabar), a także w mniejszym stopniu w diasporze. Od 1992 posiada status Kościoła arcybiskupiego większego. Jest największym Kościołem z grupy tzw. chrześcijan św. Tomasza.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościół Syromalabarski wywodzi się z grupy Chrześcijan św. Tomasza, których Portugalczycy spotkali na wybrzeżu Malabaru w 1498 r. byli w kontakcie jedynie z przedstawicielami perskiego Kościoła Wschodu. W związku z tym od VI do XVI wieku stanowili wspólnotę uznającą wyłącznie jurysdykcję biskupów doktryny przedefeskiej i duchowe zwierzchnictwo katolikosa-patriarchy Seleucji-Ktezyfonu. Portugalczycy, którzy nie uznali tradycji malabarskich, wprowadzili tradycje łacińskie, podporządkowując tamtejszych chrześcijan łacińskiemu arcybiskupowi Goa, Aleksemu Menezesowi.

W 1559 r. podczas synodu w Diamper, zwołanego przez Menezesa, odwołano szereg tradycji malabarskich, wprowadzając elementy łacińskie tak w liturgii jak i dyscyplinie kościelnej. W wyniku tych zmian, doszło do licznych protestów ze strony malabarczyków, co doprowadziło do zerwania jedności z Rzymem w 1653 r. i utworzenia Malankarskiego Kościoła Ortodoksyjnego, z którego w 1930 roku wyłonił się Syromalankarski Kościół katolicki.

Sytuację załagodzili karmelici, wysłani tam przez papieża Aleksandra VII w roku 1656. Unia została częściowo przywrócona w roku 1662, a karmelici pozostawali kolejnymi biskupami w Kościele syro-malabarskim do roku 1896, kiedy to Rzym utworzył trzy tam wikariaty apostolskie – Triczur, Ernakulam i Czanganaczeri.

W 1923 r. Pius XI dokonał reorganizacji administracyjnej tworząc prowincję kościelną z siedzibą w Ernakulam. Po Soborze Watykańskim II powstały egzarchaty o charakterze misyjnym, przekształcone następnie w diecezje.

Liturgia kościoła Syro-Malabarskiego wywodzi się z tradycji chaldejskiej. Językiem liturgicznym jest żywy język – malajalam. Pewne modlitwy i aklamacje zachowano w języku syriackim. Poza Malabarem w użyciu jest też hindi[3].

Organizacja[edytuj | edytuj kod]

Eparchie na terenie Indii:

Eparchie podległe metropoliom łacińskim w Indiach:

Egzarchat i eparchie zagraniczne:

Zwierzchnicy Kościoła[edytuj | edytuj kod]

Głową Kościoła syromalabarskiego jest arcybiskup większy Ernakulam-Angamaly. Kolejno na czele Kościoła stali:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]