August Wilhelm Miete

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
August Wilhelm Miete
Anioł Śmierci
SS-Unterscharführer SS-Unterscharführer
Data i miejsce urodzenia 1 listopada 1908
Westerkappeln
Data śmierci 1987
Przebieg służby
Lata służby 1942–1945
Jednostki Schutzstaffel

August Wilhelm Miete (ur. 1 listopada 1908 w Westerkappeln, zm. 1987) – niemiecki rolnik, SS-Unterscharführer, uczestnik akcji T4. Był jednym z najokrutniejszych członków personelu obozu zagłady w Treblince, żydowscy więźniowie nazwali go „aniołem śmierci”. Został skazany w pierwszym procesie załogi Treblinki na karę dożywotniego pozbawienia wolności.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w miejscowości Westerkappeln w Westfalii. Był jednym z dziewięciorga dzieci miejscowego młynarza. Po śmierci ojca i po ukończeniu szkoły ludowej prowadził wraz z bratem Walterem rodzinne gospodarstwo rolne i młyn. Kontynuował pracę na rodzinnej farmie także po tym, gdy Walter – będący najstarszym synem – przejął ją w wyłączne posiadanie[1]. W 1940 roku wstąpił do NSDAP[2].

W maju 1940 roku znalazł pracę w majątku rolnym Würrtemberg należącym do szpitala psychiatrycznego na zamku Grafeneck. Szpital ten był w tym czasie jednym z ośrodków nazistowskiego programu „eutanazji” (akcja T4)[3]. Patricia Heberer podaje, że Miete został zatrudniony w Würrtemberg, gdyż otrzymał nakaz pracy z Izby Rolniczej w Münsterze[1]. Inne źródła podają natomiast, że za zachętą Izby sam złożył stosowne podanie[2]. Jesienią 1940 roku wraz z grupą członków personelu akcji T4 udał się do opuszczonego szpitala psychiatrycznego w Hadamarze i wziął udział w jego przebudowie na ośrodek eksterminacji. Po uruchomieniu ośrodka nadal pracował w Hadamarze, wykonując drobne naprawy i uczestnicząc w kremacji zwłok[1]. Do jego zadań miało także należeć wyrywanie ofiarom złotych zębów[2].

W 1942 roku podobnie jak wielu innych uczestników programu „eutanazji” otrzymał przydział do personelu akcji „Reinhardt”. W lipcu tegoż roku znalazł się w obozie zagłady w Treblince. Mimo że w czasie akcji T4 był w ograniczonym stopniu zaangażowany w mordowanie chorych[1], szybko stał się jednym z najokrutniejszych członków obozowej załogi[4]. Początkowo uczestniczył w przyjmowaniu transportów na rampie oraz pełnił służbę na „placu transportowym”, gdzie ofiary rozbierały się przed udaniem się do komór gazowych[2]. Później powierzono mu nadzór nad tzw. lazaretem. Było to miejsce straceń upozorowane na szpital polowy, w którym rozstrzeliwano osoby niebędące w stanie o własnych siłach dojść do komór gazowych, a także żydowskich więźniów niezdolnych do pracy lub skazanych na śmierć za rozmaite przewinienia. Wielokrotnie osobiście wykonywał egzekucje. Ponadto nieustannie selekcjonował żydowskich więźniów pod względem zdolności do pracy; osoby zdradzające najmniejsze oznaki choroby lub wyczerpania zabierał do „lazaretu”[2][5][6]. Wielu chorych więźniów zostało zabitych przez niego lub za jego sprawą podczas epidemii tyfusu zimą 1942/43[7]. Często rewidował także wybranych więźniów i jeżeli znalazł u nich kosztowności, pochodzącą ze spekulacji żywność lub inne zakazane przedmioty, okrutnie bił ofiarę, po czym zabierał ją do „lazaretu”. Nierzadko zabijał zresztą Żydów bez wyraźnego powodu[5]. Więźniowie nazywali go „aniołem śmierci” (jid. Malechamowes)[2]. On sam podczas przesłuchania, które miało miejsce w 1960 roku, liczbę swych ofiar oszacował na setki osób[8].

W drugiej połowie 1943 roku, w związku z likwidacją obozu, podobnie jak większość weteranów akcji „Reinhardt” został przeniesiony na wybrzeże Adriatyku. Pełnił służbę w okolicach Triestu i Udine, walcząc z partyzantką i uczestnicząc w eksterminacji miejscowych Żydów[2].

Po zakończeniu wojny powrócił do Westerkappeln. Do 1950 roku pracował na rodzinnej farmie, później był kierownikiem kasy oszczędnościowej w gminie Lotte[2]. W maju 1960 roku został aresztowany przez zachodnioniemiecką policję. Był sądzony w pierwszym procesie załogi Treblinki, który toczył się w Düsseldorfie w latach 1964–1965. Został skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności[9]. Zmarł w więzieniu w 1987 roku[10].

Przypisy

  1. a b c d Heberer 2004 ↓, s. 81.
  2. a b c d e f g h Webb i Chocholatý 2014 ↓, s. 344.
  3. Webb i Chocholatý 2014 ↓, s. 343–344.
  4. Arad 1999 ↓, s. 194.
  5. a b Arad 1999 ↓, s. 194–195.
  6. Heberer 2004 ↓, s. 81–82.
  7. Webb i Chocholatý 2014 ↓, s. 72.
  8. Młynarczyk 2004 ↓, s. 224.
  9. Webb i Chocholatý 2014 ↓, s. 344–345.
  10. Berger 2013 ↓, s. 409.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Yitzhak Arad: Belzec, Sobibor, Treblinka. The Operation Reinhard Death Camps. Bloomington and Indianapolis: Indiana University Press, 1999. ISBN 978-0-253-21305-1.
  • Sara Berger: Experten der Vernichtung. Das T4-Reinhardt-Netzwerk in den Lagern Belzec, Sobibor und Treblinka. Hamburg: Hamburger Edition, 2013. ISBN 978-3-86854-268-4.
  • Patricia Heberer: Ciągłość eksterminacji: Sprawcy „T4” i „akcja Reinhardt”. W: Dariusz Libionka (red.): Akcja Reinhardt. Zagłada Żydów w Generalnym Gubernatorstwie. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2004. ISBN 83-89078-68-6.
  • Jacek Andrzej Młynarczyk: Treblinka – obóz śmierci „akcji Reinhardt”. W: Dariusz Libionka (red.): Akcja Reinhardt. Zagłada Żydów w Generalnym Gubernatorstwie. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2004. ISBN 83-89078-68-6.
  • Chris Webb, Michal Chocholatý: The Treblinka death camp. History, Biographies, Remembrance. Stuttgart: ibidem-Verlag, 2014. ISBN 978-3-8382-0656-1.