Bad Manners

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bad Manners
Bad Manners.jpg
Rok założenia 1976
Pochodzenie  Anglia (Londyn)
Gatunek ska, skinhead reggae
Aktywność od 1976
Wytwórnia płytowa Magnet Rec., Portrait Rec., Blue Beat, Pork Pie, Moon, Bad Records
Powiązania 2 Tone Records
Obecni członkowie
Buster Bloodvessel
Simon Cuell
Lee Thompsom
Dave Welton
Warren Middleton
Trevor Irving
TonyRico
Mark Harrison
Rick Macwana
Carlton Hunt
Chris Bull
Strona internetowa

Bad Manners – zespół angielski, reprezentant sceny 2 Tone (obok Madness, The Specials, The Beat, The Selecter i The Bodysnatchers). Powstał w 1976 roku w północnym Londynie. Gra skoczną odmianę ska z elementami muzyki karaibskiej, podanej często z humorem. Są mistrzami przerabiania numerów z różnych stylów muzycznych (np. muzyki westernowej, piosenek pop) na kawałki ska.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Od samego początku na czele zespołu stoi odpowiedzialny za wokal Buster Bloodvessel (właściwie Douglas Trendle). Dużych rozmiarów, łysy wokalista to prawdziwy wulkan energii, symbol i wizytówka zespołu. Obok niego w klasycznym składzie grali Louis 'Alphonso' Cook (gitara), David Farren (bas), Brian Tuitt (perkusja), Alan Sayagg (harmonijka), Paul Hyman (trąbka), Chris Kane (saksofon tenorowy), Andrew Marson (saksofon altowy) i Martin Stewart (klawisze). Skład wielokrotnie się zmieniał, do dziś pozostał tylko frontmen.

Największe sukcesy odnosili w latach 1980 - 83. Dzięki żywiołowym koncertom (m.in. udział w trasie 2 Tone Records uwiecznionej w filmie "Dance Craze") zyskali popularność nie tylko wśród rude boys czy skinheads. Debiutancki album "Ska 'n' B" wydają w 1980 roku dla Magnet Rec.. Numery takie jak "Ne-Ne Na-Na Na-Na Nu-Nu", "Here Comes The Major", "Fatty Fatty", "King Ska/Fa", "Caledonia", "Magnificent 7" (temat z filmu "Siedmiu wspaniałych"), "Wooly Bully", "Lip Up Fatty", "Special Brew", "Inner London Violence" stają się klasycznymi hitami zespołu. W tym samym roku wydają kolejny album "Loonee Tunes!" (Magnet Rec.). Jest on kontynuacją stylu obranego na poprzednim wydawnictwie. Z niego pochodzą takie hity jak "Lorraine", "Just a Feeling" czy "Tequila" (The Champs). Zespół cały czas koncertuje w całej Europie, występuje w również wielokrotnie w telewizji. Rok później na rynku ukazuje się trzeci album "Gosh It's... Bad Manners" (Magnet Rec.). Brzmienie zespołu zmienia się, muzyka jest mieszanką rytmów karaibskich, muzyki pop oraz wpływów ska i reggae. Przynosi takie przeboje jak "Walking In The Sunshine" czy "Can Can" (Jacques Offenbach) - który zajmuje 3 pozycję na brytyjskiej liście przebojów. Podobną muzykę przynosi czwarta płyta Bad Manners - "Forging Ahead" (Magnet Rec. 1982). Najbardziej znanymi utworami z tego krążka są "Samson and Delilah", "Got No Brains" oraz "My Girl Lollipop" (Morris Levy/Johnny Roberts) który zajmuje 9 pozycję na brytyjskiej liście przebojów. Był to ostatni album nagrany dla Magnet Rec., zespół opuszcza wytwórnię w 1983 roku. Następną płytę "Mental Notes" wydają w Portrait Records w 1985 roku.

Skład[edytuj | edytuj kod]

pierwszy skład[edytuj | edytuj kod]

  • Buster Bloodvessel - wokal
  • Louis 'Alphonso' Cook - gitara
  • David Farren - bas
  • Brian Tuitt - perkusja
  • Alan Sayagg - harmonijka
  • Paul Hyman - trąbka
  • Chris Kane - saksofon tenorowy
  • Andrew Marson - saksofon altowy
  • Martin Stewart - klawisze

skład 1989[edytuj | edytuj kod]

  • Buster Bloodvessel - wokal
  • Louis Alphonso - gitara
  • Martin Stewart - klawisze
  • Winston Bazoomies - harmonijka ustna
  • Chris Kane - saksofon tenorowy
  • Alan Perry - saksofon altowy
  • Nicky Welsh - bas
  • Ian Fullwood - saksofon tenorowy
  • Jan Brahms - puzon
  • Jon Preston - trąbka
  • Perry Melius - perkusja

aktualny skład[edytuj | edytuj kod]

  • Buster Bloodvessel - wokal
  • Simon Cuell - gitara
  • Lee Thompsom - bas
  • Dave Welton - puzon
  • Warren Middleton - puzon
  • Trevor Irving - trąbka
  • Tony Rico - saksofon
  • Mark Harrison - perkusja
  • Rick Macwana - klawisze
  • Carlton Hunt - perkusja
  • Chris Bull - trąbka

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

Single[edytuj | edytuj kod]

  • "Ne-Ne Na-Na Na-Na Nu-Nu" (luty 1980) UK # 28
  • "Lip Up Fatty" (czerwiec 1980) UK # 15
  • "Special Brew" (wrzesień 1980) UK # 3
  • "Lorraine" (grudzień 1980) UK # 21
  • "Just a Feeling" (marzec 1981) UK # 13
  • "Can Can" (czerwiec 1981) UK # 3
  • "Walking in the Sunshine" (wrzesień 1981) UK # 10
  • "The R'n'B Party Four - EP" (listopad 1981) UK #3 4
  • "Got No Brains" (maj 1982) UK # 44
  • "My Girl Lollipop (My Boy Lollipop)" (lipiec 1982) UK # 9
  • "Samson and Delilah" (październik 1982) UK # 58
  • "That'll Do Nicely" (kwiecień 1983) UK # 49
  • "Blue Summer" (sierpień 1985)
  • "What the Papers Say" (grudzień 1985)
  • "Tossin' in My Sleep" (marzec 1986)
  • "Skaville UK" (maj 1989)
  • "Gonna Get Along Without You Now" (1989)
  • "Christmas Time Again" (listopad 1989)
  • "Fatty's Back in Town E.P" (wrzesień 1995)
  • "Millennium Knees Up" (grudzień 1999)