Przejdź do zawartości

Bajkoterapia

Przejrzana
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Bajkoterapia – kategoria biblioterapii polegająca na zastosowaniu bajki w terapii, która począwszy od początku XXI wieku cieszy się w Polsce coraz większą popularnością. Termin „bajka” ma tu bardzo szeroki zakres semantyczny, obejmujący zarówno tradycyjne baśnie, jak i liczne gatunki literatury dziecięcej. Bajkoterapia może być wykorzystywana w terapii zajęciowej jako forma wspomagająca – narzędzie w rękach fachowca-terapeuty. Z czasem wyszła poza ramy psychoterapii i zaczęła oznaczać także metodę wspierania rozwoju dziecka, rozwiązywania jego problemów i budowania kontaktu z nim. W takim ujęciu stosowana jest nie tylko przez psychologów, ale także przez rodziców, opiekunów i nauczycieli[1].

Historia

[edytuj | edytuj kod]

Za jednego z prekursorów naukowego podejścia do bajkoterapii uznaje się Bruna Bettelheima, autora książki Cudowne i pożyteczne. O znaczeniach i wartościach baśni (1977). W oparciu o badania kliniczne wskazywał on na katartyczną rolę literatury w odreagowywaniu negatywnych emocji i podkreślał znaczenie baśni dla rozwoju psychicznego dziecka[2][3].

Na gruncie polskim do rozwoju biblioterapii przyczyniły się prace Ireny Boreckiej, m.in. Biblioterapia w szkole. Poradnik dla bibliotekarzy (1998), Biblioterapia, teoria i praktyka. Poradnik (2001) czy Biblioterapia formą terapii pedagogicznej (2008)[3][4][5]. Autorka akcentowała szerokie możliwości zastosowania biblioterapii w różnych sferach życia człowieka, od psychicznej i społecznej po edukacyjną i medyczną[3][6].

Rozwój w Polsce

[edytuj | edytuj kod]

Współczesny rozwój bajkoterapii w Polsce wiąże się z działalnością Marii Molickiej, psycholog i autorki takich publikacji, jak Bajki terapeutyczne (1999), Bajki terapeutyczne 2 (2003), Bajkoterapia (2002) oraz Biblioterapia i bajkoterapia (2011). W swoich pracach Molicka wskazuje na rolę bajek w redukcji lęków, obniżaniu napięcia, profilaktyce oraz wspieraniu relacji rodzic–dziecko[3][7].

W polskim obiegu czytelniczym dostępne są także przekłady publikacji zagranicznych autorek, m.in. Bajki, które pomagają dzieciom Cornelii Nitsch(inne języki) (2001) oraz Bajki, które leczą Doris Brett(inne języki) (2003). W pracach tych zachęca się rodziców do samodzielnego pisania bajek dla swoich dzieci. Aspekty teoretyczne podejmuje również Monika Dymel-Trzebiatowska w książce W poszukiwaniu odrobiny pocieszenia. Biblioterapeutyczny potencjał utworów Astrid Lindgren z perspektywy narratologii i psychoanalizy literackiej (2014)[3][8].

Krytyka

[edytuj | edytuj kod]

Pomimo rosnącej popularności bajkoterapii pojawiają się głosy krytyczne, wskazujące na wolny rozwój tej dziedziny i jej zamknięcie w kręgu powtórzeń. Barbara Janczak (2004) zwraca uwagę, że problemem jest usytuowanie biblioterapii na pograniczu medycyny i kultury, co może prowadzić do niedoceniania jej potencjału. Postuluje, aby metoda ta stała się narzędziem w rękach specjalistów posiadających zarówno przygotowanie psychologiczne, jak i literaturoznawcze[3][9].

Zastosowanie

[edytuj | edytuj kod]

Bajkoterapia wykorzystywana jest najczęściej w pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, jednak znajduje także zastosowanie w terapii dorosłych. Przykładem jest publikacja Symbole duszy (1995) autorstwa duńskich badaczy, wskazująca na możliwości użycia tej metody w pracy z osobami dorosłymi[3][10].

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Borecka I., Biblioterapia, teoria i praktyka. Poradnik, Warszawa: Wydawnictwo SBP, 2001, s. 19–20.
  2. Bettelheim B., The Uses of Enchantment: The Meaning and Importance of Fairy Tales, New York: Knopf, 1977.
  3. a b c d e f g Hanna Dymel-Trzebiatowska, Bajkoterapia [online], Encyklopedia Dzieciństwa, 2015 [dostęp 2025-09-09].
  4. Borecka I., Biblioterapia w szkole. Poradnik dla bibliotekarzy, Warszawa: Wydawnictwo SBP, 1998.
  5. Borecka I., Biblioterapia formą terapii pedagogicznej, Warszawa: Wydawnictwo SBP, 2008.
  6. Borecka I., Biblioterapia, teoria i praktyka. Poradnik, Warszawa: Wydawnictwo SBP, 2001, s. 19–20.
  7. Molicka M., Bajkoterapia, Poznań: Media Rodzina, 2002, s. 8.
  8. Dymel-Trzebiatowska M., W poszukiwaniu odrobiny pocieszenia. Biblioterapeutyczny potencjał utworów Astrid Lindgren z perspektywy narratologii i psychoanalizy literackiej, Kraków: Universitas, 2014.
  9. Janczak B., Biblioterapia – metoda wspomagająca rozwój i leczenie, Łódź: Politechnika Łódzka, 2004, s. 1.
  10. Brun G., Stürup J., Stegeager N., Symbole duszy, Kopenhaga: Hans Reitzels Forlag, 1995.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Bettelheim, B. Cudowne i pożyteczne. O znaczeniach i wartościach baśni. Warszawa, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1985.
  • Borecka, I., Biblioterapia formą terapii pedagogicznej, Wałbrzych, Wydawnictwo Wyższej Szkoły Zawodowej im. Angelusa Silesiusa, 2008.
  • Borecka, I., Biblioterapia w szkole. Poradnik dla bibliotekarzy. Legnica: Wojewódzki Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli, 1998.
  • Borecka, I., Biblioterapia, teoria i praktyka. Poradnik, Warszawa, Wydawnictwo SBP, 2001.
  • Brett, D., Bajki, które leczą, Gdańsk, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, 2003.
  • Brun B., Pedersen E., Runberg M., Symbole duszy. Warszawa, Jacek Santorski & Co.,1995.
  • Dymel-Trzebiatowska, H., W poszukiwaniu odrobiny pocieszenia. Biblioterapeutyczny potencjał utworów Astrid Lindgren z perspektywy narratologii i psychoanalizy literackiej, Gdańsk, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2014.
  • Janczak, B., Biblioterapia – teoria a praktyka, „Ebib” 1 (52). http://www.ebib.pl/2004/52/janczak.php (07.03.2015), 2004.
  • Molicka, M., Bajki terapeutyczne, Poznań, Media Rodzina, 1999.
  • Molicka, M., Bajki terapeutyczne 2, Poznań, Media Rodzina, 2003.
  • Molicka, M., Bajkoterapia, Poznań, Media Rodzina, 2002.
  • Molicka, M., Biblioterapia i bajkoterapia, Poznań, Media Rodzina, 2011.
  • Nitsch, C., Bajki, które pomagają dzieciom, Warszawa, Grupa Wydawnicza Bertelsmann Media, 2001.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]