Basileus (starożytna Grecja)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy tytułu władców polis greckich. Zobacz też: Basileus (Bizancjum).

Basileus, Bazyleus (gr. βασιλεύς) — tytuł noszony przez władców lub najwyższych urzędników miast-państw greckich oraz monarchów hellenistycznych, na język polski tłumaczony jako król. Zadaniem bazyleusa było sprawowanie pieczy nad sprawami religijnymi[1]. Terminem bazyleus w średniowieczu określano cesarzy bizantyjskich. Również tym terminem określano ludzi o niemalże boskiej pozycji w społeczeństwie, ponieważ bazyleus stanowił prawo, był naczelnym wodzem oraz najwyższym sędzią. Stanowił także najwyższe zwierzchnictwo nad Kościołem Wschodnim[2].

W okresie nowożytnym władcy Królestwa Grecji także nosili tytuł basileusa, podkreślając w ten sposób związek kraju ze starożytną i średniowieczną przeszłością; oficjalnym tytułem władcy tego kraju do roku 1974 był Βασιλεύς των Ελλήνων (Basileus ton Ellinon).

Przypisy

  1. Encyklopedia Historia, Wyd. GREG, Kraków 2007, ISBN 9788373277823, s.30.
  2. Tamże.