Batkiwszczyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Batkiwszczyna
Ilustracja
Lider Julia Tymoszenko
Data założenia 9 lipca 1999
Adres siedziby Kijów
Ideologia polityczna konserwatywny liberalizm, patriotyzm
Barwy karmazyn
Strona internetowa
Poparcie Batkiwszczyny w wyborach w 2012

Batkiwszczyna (ukr. Всеукраїнське об'єднання „Батьківщина”, dosł. Wszechukraińska Koalicja „Ojczyzna”) – ukraińska centroprawicowa, poprzednio centrolewicowa i umiarkowanie nacjonalistyczna partia polityczna. W 2008 uzyskała status obserwatora w Europejskiej Partii Ludowej[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ugrupowanie w 1999 założyła wicepremier Julia Tymoszenko i większość deputowanych Rady Najwyższej III kadencji związanych z partią Hromada po upadku kariery politycznej jej przywódcy Pawła Łazarenki. W początkowych latach partia była sytuowana w centrum sceny politycznej[2]. Po dymisji rządu Wiktora Juszczenki partia znalazła się w opozycji.

W kolejnych wyborach parlamentarnych w 2002, 2006 i 2007 ugrupowanie startowało w ramach powołanego w 2001 Bloku Julii Tymoszenko. W BJuT zajęło główną pozycję, skupiając w ramach koalicji większość deputowanych. Po pomarańczowej rewolucji szeregi Batkiwszczyny zasiliła grupa oligarchów, którzy przeszli na stronę nowej władzy (m.in. Kostiantyn Żewaho, Tarieł Wasadze i Bohdan Hubski). Między 2005 a 2010 partia współtworzyła dwa gabinety swojej liderki.

W marcu 2010 po zwycięstwie Wiktora Janukowycza i powołaniu gabinetu Mykoły Azarowa Batkiwszczyna znalazła się w opozycji. Kilkudziesięciu deputowanych BJuT zaczęło stopniowo wspierać nową władzę. W sierpniu 2011 przywódczyni partii została tymczasowo aresztowana[3]. Zmieniona ordynacja wyborcza przywróciła wybór połowy posłów w okręgach jednomandatowych i wykluczyła możliwość startu w wyborach w ramach koalicji. Batkiwszczyna stała się w tym okresie główną siłą opozycyjną, współpracując z innymi ugrupowaniami. Pod jej szyldem start w wyborach w 2012 zadeklarowało kilka partii politycznych – na ogłoszonej liście kandydatów znaleźli się działacze m.in. Frontu Zmian, NRU, Reform i Porządku, partii Za Ukrainę! oraz Ludowej Samoobrony[4]. W głosowaniu ugrupowanie otrzymało ponad 25% głosów, zajmując 2. miejsce i uzyskując około 100 mandatów[5].

W 2013 doszło do zjednoczenia kilku środowisk w ramach Batkiwszczyny, wśród jej nowych wiceprzewodniczących znalazł się Arsenij Jaceniuk[6]. Partia brała aktywny udział w wydarzeniach Euromajdanu, które w lutym 2014 doprowadziły do uwolnienia jej liderki, powołania nowego rządu, a także czasowego przejęcia obowiązków prezydenta przez jednego z przywódców ugrupowania i nowo wybranego przewodniczącego Rady Najwyższej Ołeksandra Turczynowa[7]. Już w sierpniu tego samego roku na tle przygotowań do przedterminowych wyborów parlamentarnych doszło do konfliktu w ramach Batkiwszczyny, który zakończył się odejściem znacznej grupy polityków skupionej wokół Arsenija Jaceniuka i Ołeksandra Turczynowa[8] i powołaniem przez nich Frontu Ludowego[9].

Batkiwszczyna wystawiła własną listę wyborczą, otworzyła ją więziona przez Rosjan wojskowa Nadija Sawczenko, na dalszych miejscach znaleźli się Julia Tymoszenko i aktywista Euromajdanu Ihor Łucenko. Partia otrzymała blisko 5,7% głosów (17 mandatów), dodatkowo wprowadziła dwóch swoich kandydatów w okręgach jednomandatowych[10]. Dołączyła następnie do koalicji rządowej współtworzącej powołany po wyborach gabinet Arsenija Jaceniuka, którą opuściła w 2016[11]. W 2019 ugrupowanie utrzymało parlamentarną reprezentację na kolejną kadencję[12].

Wyniki wyborcze[edytuj | edytuj kod]

Wybory do Rady Najwyższej Ukrainy
Rok Głosy (tys.) % Mandaty
2002 W ramach Bloku Julii Tymoszenko
2006
2007
2012 5208 25,5 101
2014 894 5,7 19
2019 1196 8,2 26
Wybory prezydenckie
Rok Kandydat Głosy w I turze (tys.) % w I turze Głosy w II turze (tys.) % w II turze Wygrana
2010 Julia Tymoszenko 6160 25,0 11 593 45,5 Nie
2014 Julia Tymoszenko 2310 12,8 Nie
2019 Julia Tymoszenko 2532 13,4 Nie

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Batkiwszczyna na stronie Europejskiej Partii Ludowej (ang.). [dostęp 2012-08-04].
  2. Understanding Ukrainian Politics: Power, Politics, and Institutional Design (ang.). books.google.com. [dostęp 2012-09-11].
  3. Julia Tymoszenko aresztowana. Milicja otoczyła ją na sali sądowej. gazeta.pl, 5 sierpnia 2011. [dostęp 2012-08-04].
  4. Тимошенко, Яценюк, Гриценко, Турчинов і Луценко очолили об'єднану опозицію (ukr.). un.ua, 30 lipca 2012. [dostęp 2012-08-04].
  5. Serwis CVK – Wybory 2012 (ukr.). [dostęp 2012-11-09].
  6. Cъезд оппозиции единогласно поддержал слияние партий Тимошенко и Яценюка (ros.). pravda.com.ua, 15 lipca 2013. [dostęp 2014-11-08].
  7. Profile: Olexander Turchynov (ang.). bbc.com, 23 lutego 2014. [dostęp 2014-11-08].
  8. Arsenij Jaceniuk, Ołeksandr Turczynow, Andrij Parubij i Arsen Awakow odchodzą z partii Tymoszenko. wp.pl, 27 sierpnia 2014. [dostęp 2014-11-08].
  9. Ukrainian PM, Parliament Speaker to Head Newly Formed Popular Front Party (ang.). ria.ru, 10 września 2014. [dostęp 2014-11-08].
  10. Serwis CVK – Wybory 2014 (ukr.). [dostęp 2012-11-09].
  11. Тимошенко заявила про перехід в опозицію (ukr.). pravda.com.ua, 5 kwietnia 2016. [dostęp 2016-04-05].
  12. Serwis CVK – Wybory 2019 (ukr.). [dostęp 2012-11-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]