Białczański Skoruśniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Turnie Skoruśniaka
Mały Młynarz, Wyżnia Skoruszowa Przełęcz i Skoruśniak. Widok z Doliny Białej Wody

Skoruśniak, Białczański Skoruśniak (słow. Skorušniak, Skorušiniak, niem. Ebereschenberg, Ebereschentürme, węg. Berkenyés, Berkenyés-tornyok) – końcowy odcinek grani Młynarza oddzielający Dolinę Żabich Stawów Białczańskich (Žabia Bielovodská dolina) od głównej części Doliny Białej Wody (Bielovodská dolina). Grań Skoruśniaka ciągnie się w kierunku północnym od Wyżniej Skoruszowej Przełęczy, która oddziela ją od Małego Młynarza. Początkowo najeżona turniami, stopniowo przechodzi przez strefę kosówki aż do lesistej partii doliny.

W grani wyróżniają się:

  • Wyżnia Skoruszowa Przełęcz (Vyšné skorušie sedlo, ok. 1799 m n.p.m.)
  • Skoruszowa Turniczka (Skorušiniakova vežička)
  • Skoruszowe Wrótka (Sedlo pod Skorušiniakom)
  • Skoruszowa Turnia (Skorušiniakova veža, 1804 m) – najwyższe wzniesienie w grzbiecie Skoruśniaka
  • Pośrednia Skoruszowa Przełęcz (Prostredné skorušie sedlo, 1740 m)
  • Anioły (Anjely) – pięć turniczek oznaczonych kolejnymi numerami, oddzielonych Anielskimi Przełączkami. Najwyższa z nich, położona najbardziej na południe (Anioł V) ma wysokość 1730 m, najbardziej niedostępny jest najniższy Anioł I (1681 m). Anioł I i Anioł II odzielone są Niżnią Skoruszową Przełęczą (Nižné skorušie sedlo).
  • Limbowa Przełączka (Limbová štrbina) – szeroka trawiasta przełęcz pomiędzy Aniołami a Limbowymi Turniczkami
  • Limbowe Turniczki (Limbové vežičky) – trzy turniczki oddzielone niewielkimi przełączkami kończące grzbiet Skoruśniaka.

Pierwsze odnotowane przejście grani Skoruśniaka – Alfréd Grósz, Gyula Hefty 27 sierpnia 1914 r.[1]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VII. Żabia Przełęcz Wyżnia – Żabia Czuba. Warszawa: Sport i Turystyka, 1954.

Bibliografia[edytuj]

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.