Birginiak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Birginiak
Polysticta stelleri[1]
(Pallas, 1769)
Samiec w szacie godowej
Samiec w szacie godowej
Samica
Samica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd blaszkodziobe
Rodzina kaczkowate
Podrodzina kaczki
Plemię Mergini
Rodzaj Polysticta[2]
Eyton, 1836
Gatunek birginiak
Synonimy
  • Anas Stelleri Pallas, 1769[3]
  • Eniconetta stelleri (Pallas, 1769)[4]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[5]
Status iucn3.1 VU pl.svg

Birginiak, kaczka srokata[4] (Polysticta stelleri) – gatunek średniego ptaka wodnego z rodziny kaczkowatych (Anatidae). Jest jedynym przedstawicielem monotypowego rodzaju Polysticta[6][7].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Cechy gatunku 
Samiec w szacie godowej ma głowę i szyję białe, u dołu szyi czarna obroża, od której w linii pośrodkowej biegnie pas do żuchwy. Kantarek i tył głowy zielony. Grzbiet biały z czarnym pasem pośrodku, ciągnącym się od obroży do czarnych ogona i pokrywy ogonowej. Części proksymalne wierzchu skrzydeł białe, dystalne czarne, lusterko niebieskie z białym obwiedzeniem. Boki i brzuch rdzawe. Na bokach parzysta czarna, okrągła plama. Dziób i nogi szare. Samica i młode ciemnobrązowe z delikatnym ciemnym deseniem, lusterko niebieskie z białym obramowaniem. Samiec w upierzeniu spoczynkowym mniej kontrastowy i jaśniejszy. Młode podobne do samicy.
Wymiary średnie[8][9] 
dł. ciała ok. 45-50 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 70-75 cm
masa ciała ok. 500-1000 g

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Występowanie 
Syberia na wschód od półwyspu Tajmyr oraz Wyspa Świętego Wawrzyńca i Alaska. Nieregularnie gnieździ się w Laponii. Zimuje na brzegach Morza Beringa, a mała populacja europejska na brzegach Morza Północnego i na Bałtyku. Sporadycznie zimuje na zachodnim wybrzeżu Kanady.
Biotop 
Niewielkie jeziora w pobliżu morskiego brzegu w strefie tundry. Zimuje na morskim wybrzeżu.
Gniazdo 
Na lądzie w pobliżu wody.
Jaja 
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w lipcu - czerwcu 5 do 10 jaj w kolorze od bladożółtego po oliwkowozielonkawy, o średnich wymiarach 59 x 41mm i średniej masie 58 g
Wysiadywanie 
Jaja wysiadywane są przez okres ok. 26 dni przez samicę. Pisklęta usamodzielniają się po około 44 - 45 dniach.
Pożywienie 
Głównie drobne zwierzęta.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Gatunek chroniony. W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii VU (zagrożony wyginięciem)[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polysticta stelleri, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Polysticta, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2013-11-25]
  3. Carboneras 1992 ↓, s. 621.
  4. a b Denis Lapage: Birginiak (Polysticta stelleri) (Pallas, 1769). Avibase. [dostęp 2013-11-25].
  5. a b BirdLife International 2013, Polysticta stelleri [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.1 [dostęp 2015-06-14] (ang.).
  6. Systematyka i nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Plemię: Mergini Rafinesque, 1815 (wersja: 205-02-25). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2014-06-14].
  7. Frank Gill, David Donsker: Screamers, ducks, geese & swans (ang.). IOC World Bird List: Version 5.2. [dostęp 2015-06-14].
  8. Busse i in. 1991 ↓, s. 49.
  9. Sterry i in. 2002 ↓, s. 84.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Carles Carboneras: Family Anatidae (Ducks, geese and Swans). W: Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 1: Ostrich to Ducks. Barcelona: Lynx Edicions, 1992. ISBN 84-87334-10-5. (ang.)
  2. Przemysław Busse (red.), Zygmunt Czarnecki, Andrzej Dyrcz, Maciej Gromadzki, Roman Hołyński, Alina Kowalska-Dyrcz, Jadwiga Machalska, Stanisław Manikowski, Bogumiła Olech: Ptaki. T. I. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0563-0.
  3. Paul Sterry, Andrew Cleave, Andy Clements, Peter Goodfellow: Ptaki Europy: przewodnik ilustrowany. Warszawa: Horyzont, 2002. ISBN 83-7311-341-X.