Bitwa pod Benewentem (1266)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Benewentem
Walki Gwelfów z Gibelinami
Ilustracja
Czas 26 lutego 1266
Miejsce Benewent, Włochy
Terytorium Włochy
Wynik zwycięstwo wojsk Karola I
Strony konfliktu
Blason comte fr Anjou.svg Andegawenowie

CoA fam ITA roberti.png Gwelfowie

Armoiries Manfred de Sicile.svg Hohenstaufowie

CoA fam ITA pio.png Gibelini

Dowódcy
Karol I Andegaweński Manfred Sycylijski
Siły
4 600 kawalerii
nieznana liczba piechurów
3 600 ciężkiej kawalerii
300 lekkiej kawalerii
10 000 łuczników
Straty
nieznane 2 500 kawalerii
nieznana liczba piechurów
Armoiries Aragon Sicile.png Wojny o tron Sycylii Image-Blason Sicile Péninsulaire.svg

Benewent (1266) - Nicotena (1282) - Nieszpory sycylijskie - Krucjata aragońska (1283-1285) - Malta (1283) - Zatoka Neapolitańska (1284) - Besalu (1285) - Barcelona (1285) - Sant Feliu de Guixols (1285) - Serinhan (1286) - Catanzaro (1287) - Neapol (1287)- La Castella (1297) - Orlando (1299) - Falconara (1299) - Gagliano (1300) - Ponza (1300)

Bitwa pod Benewentem – starcie zbrojne, które miało miejsce 26 lutego 1266.

Manfreda, nieprawy syn Fryderyka II kontynuował po śmierci tego ostatniego próby zjednoczenia Włoch pod berłem cesarskim, czemu sprzeciwiał się papież. Jako regent Sycylii pobił papieskie armie, które miały odzyskać to terytorium dla władców, którym papież obiecał koronę Sycylii. W 1258 Manfred koronował się na króla Sycylii i najechał na Lombardię rok później, zostając w następstwie uznany za zwierzchnika większości północnych Włoch[1].

Wybrany w 1263 roku papież Urban IV starał się o sprzymierzeńców. Znalazł ich w osobie brata króla francuskiego Ludwika Świętego, Karola Andegaweńskiego, który liczył na to, że uda mu się stworzyć własne królestwo w południowych Włoszech. Przyjął więc ofertę papieską korony królestwa Sycylii[2]. Następca Urbana, Klemens IV zawarł z Karolem pakt, w którym ten przyjął królestwo Sycylii, zobowiązując się płacić roczny trybut, nie piastować żadnych urzędów w Rzymie i nie łączyć Królestwa z cesarstwem[1].

W 1265 znaczna armia francuska ruszyła na południe; Manfred początkowo usiłował unikać starcia, ale ostatecznie doszło do bitwy pod Benewentem[1]. Karol przyjął obronną pozycję nad brzegiem rzeki Calor i odparł atak Manfreda. Następnie francuska kawaleria rozbiła łuczników nieprzyjaciela i okrążyła niemieckie rycerstwo. Ponowny atak Mafreda się nie powiódł[3], większość sycylijskich baronów Manfreda go zdradziła (z wyjątkiem muzułmanów), a on sam zginął w walce. Zwycięstwo Karola nie tylko przekreśliło próby unifikacji półwyspu, ale też było wielkim sukcesem stronnictwa Gwelfów, którzy poczuwszy się pewniej zaczęli przejmować władzę w wielu miastach Italii[1].

Przypisy

  1. a b c d John L. Lamonte: The World of the Middle Ages: A Reorientation of Medieval History. New York: Appleton-Century-Crofts, 1949, s. 431-432.
  2. Charles Killinger: The history of Italy. Westport, Conn: Greenwood Press, 2002, s. 62. ISBN 0313314837. (ang.)
  3. Jim Bradbury: The Routledge companion to medieval warfare. London New York, NY: Routledge, 2004, s. 240. ISBN 0-203-64466-2. (ang.)