Bitwa pod Lechajon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Lechajon
Wojna koryncka 395 p.n.e. - 387 p.n.e.
Ilustracja
Lokalizacja Lechajon
Czas 390 p.n.e.
Miejsce Lechajon niedaleko Koryntu
Terytorium Grecja
Wynik zwycięstwo Aten
Strony konfliktu
Sparta Ateny
Dowódcy
Ifikrates i Kallias
Siły
600 hoplitów nieznana liczba peltastów i hoplitów
Straty
250 zabitych niewielkie
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
miejsce bitwy
miejsce bitwy
37°56′02,91″N 22°53′03,21″E/37,934142 22,884225
Wojna koryncka

HaliartosNemeaKnidosKoronejaKoryntLechajon

Bitwa pod Lechajon – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 391 p.n.e. w trakcie wojny korynckiej 395 p.n.e.387 p.n.e. W walce wziął udział niewielki kontyngent spartański stacjonujący w korynckim porcie Lechajon, który zmierzył się grupą ateńskich lekkozbrojnych. Bitwa zakończyła się zwycięstwem Ateńczyków.

W roku 391 p.n.e. Spartanom udało się zająć Lechajon, miasto portowe Koryntu, połączone z nim długimi murami[1]. Przed bitwą Spartiaci eskortowali grupę sprzymierzeńców z Amyklai, którym udzielili przepustki, by mogli wrócić do domu na święto religijne. Niedaleko Sykionu spartańska piechota zawróciła, a Amyklajczykom towarzyszył jedynie niewielki oddział jazdy[1].

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

W trakcie powrotnego marszu ze Sykionu do Lechajon oddział Spartan w sile 600 ludzi zaatakowany został przez znajdujących się na żołdzie ateńskim peltastów pod wodzą Ifikratesa. Wódz ten usprawnił działania lekkozbrojnych, wyposażając ich w cięższe oszczepy i dłuższe sztylety, skuteczniejsze w walce wręcz[2]. Peltastów osłaniali hoplici ateńscy dowodzeni przez Kalliasa, pozostający w gotowości niedaleko murów Koryntu. Stanowili oni zagrożenie dla Spartan, gdyby ci próbowali rozluźnić szyk, by ścigać peltastów[1].

Po pierwszym ataku lekkozbrojnych, Spartanie cofali się w porządku, byli nawet w stanie ewakuować rannych do Lechajonu. Spróbowali kontratakować wysyłając najmłodszych żołnierzy przeciw peltastom, ale ci sprawnie uniknęli natarcia, a gdy Spartanie rozluźnili szyk, ponieśli spore straty od gradu oszczepów. Kolejne kontrataki spartańskie kończyły się tym samym rezultatem, nawet gdy z pomocą przybyła im kawaleria[1].

Cofający się Spartanie zatrzymali się na wzniesieniu ok. 3 km od Lechajonu i kilkaset metrów od brzegu morza. Na pomoc im przypłynęły łodzie, niestety oddział spartański nie utrzymał dyscypliny (prawdopodobnie wobec zbliżania się ateńskich hoplitów). Zamiast wycofać się w zwartym szyku ku morzu, Spartanie rozdzielili się. Części udało się dotrzeć do Lechajonu, część uciekła ku łodziom, ale podczas ucieczki byli cały czas ścigani i atakowani przez lekkozbrojnych, w efekcie tracąc ok. 250 zabitych z liczącego 600 żołnierzy pułku. Ifikrates w następstwie walki zajął trzy spartańskie forty, ale bitwa nie miała większego wpływu na wynik wojny, o którym zadecydowała perska interwencja[1].

Bitwa pod Lechajon jest przykładem potyczki w której lekkozbrojni zwyciężyli ciężkozbrojnych hoplitów praktycznie samodzielnie, bez pomocy innych wojsk[3]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e John F. Lazenby: The Spartan army. Warminster: Aris & Phillips, 1985, s. 228-231.
  2. N.G.L. Hammond: Dzieje Grecji. Warszawa: PIW, 1977, s. 541.
  3. John Warry: Warfare in the classical world: an illustrated encyclopedia of weapons, warriors, and warfare in the ancient civilisations of Greece and Rome. Norman: University of Oklahoma Press, 1995, s. 57. ISBN 0-8061-2794-5. (ang.)