Blaszka miażdżycowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Blaszka miażdżycowa – zmiana występująca w ścianie tętnic (błona wewnętrzna) powstająca w przebiegu miażdżycy naczyń. Blaszka składa się głównie z osadu wapnia[1], makrofagów oraz włóknika. Uwypukla się do światła naczynia i zmniejsza jego średnicę. Może to powodować niedokrwienie narządów zaopatrywanych przez daną tętnicę[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ricardo Villa-Bellosta, Angel Millan, Víctor Sorribas, Role of calcium-phosphate deposition in vascular smooth muscle cell calcification, „American Journal of Physiology. Cell Physiology”, 300 (1), 2011, C210–220, DOI10.1152/ajpcell.00229.2010, ISSN 1522-1563, PMID20881235 [dostęp 2018-03-13].
  2. Powstawanie blaszki miażdżycowej.