Boecjusz z Dacji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Boecjusz z Dacji (Boëthius, Boecjusz z Danii) (ur. w pierwszej połowie XIII w., zm. w drugiej połowie XIII w.[1]) – średniowieczny filozof działający na uniwersytecie w Sorbonie w Paryżu.

Powiązany z Sigerem z Brabantu, był najbardziej znanym propagatorem awerroizmu, który powstał jako interpretacja myśli Arystotelesa dokonana przez Awerroesa. Napisał wiele ksiąg po łacinie, które zostały zgromadzone w sześciu tomach Boëthii Daci opera i wydrukowane w Kopenhadze. Zajmował się logiką, filozofią przyrody, metafizyką i etyką.

Jako przedstawiciel łacińskiego awerroizmu został w 1277 potępiony przez biskupa Etienne Tempiera. Po opuszczeniu Paryża udał się na odosobnienie w Orvieto. Następnie przystąpił do zakonu dominikanów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dokładne daty urodzin i śmierci są nieznane

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Armand A. Maurer: Boetius of Dacia. W: Encyclopedia of Philosophy. Donald M. Borchert (red.). Thomson Gale, 2006, s. 628-629. ISBN 0-02-866072-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]