Branka (kobieta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy kobiety uprowadzanej siłą w celu zamążpójścia. Zobacz też: Branka (pobór).

Branka (łac. Raptus puellae "porwanie dziewicy") – słowo branka pierwotnie oznaczało kobietę uprowadzoną siłą w celu zamążpójścia. Był to zwyczaj popularny w starożytnej Grecji, a później w imperium osmańskim.

Niejednokrotnie toczono nawet pojedynki o „zdobycz” wojenną. Adam Mickiewicz tak pisał o brankach: Bo nad wszystkich ziem branki milsze Laszki kochanki – fragment Trzech Budrysów.

W prawodawstwie staropolskim w jednym z czterech artykułów grodzkich porwanie zostało uznane za zbrodnię karaną śmiercią.

Potocznie brankami nazywano też kobiety uprowadzane przez Tatarów w jasyr.