Bronisław Bekalik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Bekalik
Data urodzenia 7 kwietnia 1922
Data śmierci 4 czerwca 1968
Miejsce spoczynku Cmentarz Posada w Sanoku
Narodowość polska
Pracodawca Autosan
Małżeństwo Janina
Krewni i powinowaci Władysław (brat)
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi
Przodownik pracy

Bronisław Bekalik (ur. 7 kwietnia 1922, zm. 4 czerwca 1968) – polski pracownik przemysłu motoryzacyjnego związany z Sanokiem.

Nagrobki Bronisława i Janiny Bekalik

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 7 kwietnia 1922[1]. Był synem Stanisława i Franciszki. Z zawodu był malarzem[2].

Podczas II wojny światowej był więziony przez Niemców w niemieckich obozach koncentracyjnych: Auschwitz-Birkenau (numer obozowy 45093), w Buchenwaldzie[2], w Dachau (numer obozowy 9085)[1].

Został pracownikiem fabryki Sanowag w Sanoku. W 1951 został członkiem Egzekutywy Komitetu Zakładowego PZPR w fabryce Sanowag[3]. Jako przedstawiciel Wydziału Produkcyjnego S wszedł w skład kolegium redakcyjnego powstałego w 1954 dwutygodnika „Głos Sanowagu” w ramach Sanockiej Fabryki Wagonów[4]. Był współzałożycielem zakładowego koła Związku Bojowników o Wolność i Demokrację[5].

Przez wiele lat zasiadał w zarządzie klubu sportowego Stal Sanok, a od 1955 do 1958 przez dwie kadencje pełnił funkcję jego prezesa[6][7][8]. Po dokonaniu fuzji klubów KS „Górnik Sanoczanka” i ZKS „Stal”, w wyniku czego powstał 2 sierpnia 1957 Robotniczy Klub Sportowy Sanoczanka przy Sanockiej Fabryce Wagonów i Kopalnictwie Naftowym w Sanoku, został wybrany przewodniczącym zarządu nowego klubu[9].

Wraz z Kazimierzem Ciepielowskim był projektantem kurhana z obeliskiem i tablicą pamiątkową, ustanowionego w miejscu istnienia Zwangsarbeitslager Zaslaw pod Sanokiem (odsłonięty w 1964[10][11]).

Jego brat Władysław (1920-1997) także został pracownikiem sanockiej fabryki[12][13]. Bronisław Bekalik zmarł śmiercią tragiczną 4 czerwca 1968[14]. Został pochowany na Cmentarzu Posada w Sanoku. Obok została pochowana jego żona Janina Wiktoria (1923-1989).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Dachau (ang.). stevemorse.org. [dostęp 2015-11-08].
  2. a b Informacje o więźniach. Bronisław Bekalik. auschwitz.org. [dostęp 2019-02-22].
  3. Józef Ząbkiewicz. Z kart historii SFA. Gdy jednoczył się ruch robotniczy (II). „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 36 (129) z 20-31 grudnia 1978. 
  4. Odpowiedzi redakcji. „Głos Sanowagu”, s. 4, Nr 2 z 20 października 1954. Sanocka Fabryka Wagonów. 
  5. Stanisław Janczura. Z działalności koła zakładowego ZBoWiD. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 3, Nr 9 z 15-31 lipca 1974. 
  6. Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz: 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946-2001. Sanok: 2001, s. 31-32, 68. ISBN 83-915504-0-0.
  7. Waldemar Bałda: Sowa i bocian. Opowieść o Posadzie Olchowskiej – III dzielnicy Miasta Sanoka. Kraków: AB Media, 2012, s. 156-157. ISBN 978-83-935385-7-7.
  8. Sport w Sanoku w okresie powojennym. isanok.pl. [dostęp 2015-09-12].
  9. Jan Ciupka: Dziewięćdziesiąt lat piłki nożnej na Podkarpaciu. ozpn.krosno.net. [dostęp 2015-11-08].
  10. 22 Lipca na Rzeszowszczyźnie. Program imprez i uroczystości. „Nowiny”, s. 6, Nr 170 z 20 lipca 1964. 
  11. Odsłonięcie pomnika. „Nowiny”, s. 6, Nr 179 z 30 lipca 1964. 
  12. Życiorysy pracą pisane. Władysław Bekalik. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 10 (103), s. 5, 1-10 kwietnia 1978. 
  13. Jan Władysław Bekalik. Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-06-16].
  14. Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz: 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946-2001. Sanok: 2001, s. 353. ISBN 83-915504-0-0.
  15. M.P. z 1954 r. nr 95, poz. 1088
  16. Przodownicy Sanowagu otrzymali odznaczenia państwowe. „Nowiny Rzeszowskie”, s. 5, Nr 193 z 14 sierpnia 1952. 
  17. M.P. z 1951 r. nr 89, poz. 1231