Capia Przełączka
![]() Capia Przełączka widoczna między Wielką a Małą Capią Turnią | |
Państwo | |
---|---|
Wysokość |
2295 m n.p.m. |
Pasmo | |
Sąsiednie szczyty | |
Położenie na mapie Tatr ![]() | |
Położenie na mapie Karpat ![]() | |
![]() |
Capia Przełączka (słow. Capia štrbina, niem. Gemsenseeturmscharte, węg. Zerge-tavi-rés[1], 2295 m[2]) – przełączka znajdująca się w Grani Baszt w słowackiej części Tatr Wysokich. Oddziela Wielką Capią Turnię na północnym zachodzie od Małej Capiej Turni na południowym wschodzie. Ku wschodowi, do Dolinki Szataniej opada z niej depresja, niżej zanikająca w urwisku. W ścianie tej jest kilka rynien, zacięć i kominów. Ku zachodowi, do Młynickiego Kotła w Dolinie Młynickiej, opada częściowo przewieszony komin, niżej przechodzący w prosty, wąski i głęboko wcięty żleb o różnicy wysokości około 100 m[3].
Nazewnictwo Capiej Przełączki, podobnie jak w przypadku Capich Turni, pochodzi od Capiego Stawu leżącego w górnych partiach Doliny Młynickiej[4].
Taternictwo
[edytuj | edytuj kod]- Pierwsze wejścia
- Zygmunt Klemensiewicz i Jerzy Maślanka, 23 sierpnia 1905 r. – letnie,
- Alfréd Grósz i Lajos Rokfalusy, przed 1915 r. – zimowe[4].
- Przez wschodnią ścianę Małej Capiej Turni (droga Gálfyego i Urbanoviča); IV, V, miejsce A0 w skali tatrzańskiej, czas przejścia 4 godz. 30 min
- Przez wschodnią ścianę Małej Capiej Turni (droga Samuhela); 4 godz. 30 min
- Z Młynickiego Kotła zachodnim kominem; II, 1 godz.[3]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ee/Capie_Turnie_T32.jpg/240px-Capie_Turnie_T32.jpg)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych [online] [dostęp 2021-02-20] [zarchiwizowane z adresu 2006-09-24] .
- ↑ Úrad geodézie, kartografie a katastra Slovenskej republiky, Produkty leteckého laserového skenovania [online] .
- ↑ a b Władysław Cywiński. Grań Baszt. Przewodnik szczegółowy, tom 15. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2009, ISBN 978-83-7104-041-2.
- ↑ a b Witold Henryk Paryski. Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część V. Cubrynka – Skrajna Baszta. Warszawa: Sport i Turystyka, 1954