Centralny Dworzec Pocztowy
![]() Dworzec Pocztowy w czasie powstania warszawskiego | |
Państwo | |
---|---|
Miejscowość | |
Adres |
ul. Żelazna 21 |
Styl architektoniczny | |
Architekt | |
Rozpoczęcie budowy |
1936 |
Ukończenie budowy |
1941 |
Pierwszy właściciel | |
Położenie na mapie Warszawy ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |
![]() |
Centralny Dworzec Pocztowy – dawny dworzec kolejowy w Warszawie przeznaczony do obsługi ruchu pocztowego.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Dworzec Pocztowy wzniesiono częściowo na terenach dawnego Dworca Kaliskiego przy ul. Żelaznej 21, naprzeciw tzw. Domu Kolejowego znajdującego się na rogu ulic Żelaznej i Chmielnej.
Budowa według projektu Józefa Szanajcy w stylu funkcjonalistycznym rozpoczęła się w 1936[1]. Konstrukcję żelbetową zaprojektował inż. Wenczesław Poniż. Przerwana na krótko przez wybuch II wojny światowej, która zastała budynek z jednym skrzydłem w stanie surowym, pozostałymi w budowie.
Oddany do użytku w połowie września 1941[2] i pomalowany w barwy maskujące.
Zdobyty przez powstańców warszawskich w dniach 3–5 sierpnia 1944 i wówczas lekko uszkodzony. Mieściła się w nim reduta powstańcza[1].
Po wojnie częściowo odbudowany, częściowo rozebrany. Ostatni fragment budowli rozebrano w latach 2006–2007[1].
Nieruchomość jest własnością Poczty Polskiej, która planowała tam wzniesienie swojej nowej siedziby, a następnie biurowca[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Centralny Dworzec Pocztowy. warszawa1939.pl. [dostęp 2018-07-15].
- ↑ Bartoszewski W., 1859 dni Warszawy. Wydawnictwo „Znak”, Kraków 1974.
- ↑ Michał Wojtczuk. Hala Koszyki i Dotleniacz w jednym. „Gazeta Stołeczna”, s. 4, 11 czerwca 2018.