Centralny Urząd Planowania (1988–1996)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Centralny Urząd Planowania – jednostka organizacyjna rządu istniejąca w latach 1988–1996, która była kolegialnym organem Rady Ministrów w sprawach planowania społeczno-gospodarczego oraz planu zagospodarowania przestrzennego kraju i planów regionalnych. Powstał na podstawie ustawy z 23 grudnia 1988 r. o utworzeniu Centralnego Urzędu Planowania i zastąpił Komisję Planowania przy Radzie Ministrów[1]. Zniesiony na podstawie ustawy z 1996 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące funkcjonowanie gospodarki i administracji publicznej zlikwidowano Centralny Urząd Planowania[2].

Zakres działania Urzędu[edytuj | edytuj kod]

Do zakresu działania Urzędu należało:

  • opracowywanie projektów długookresowych programów działań gospodarczych państwa,
  • opracowywanie wspólnie z Ministrem Finansów oraz zainteresowanymi ministrami – opracowywanie projektów rocznych założeń polityki społeczno-gospodarczej, które po uchwaleniu przez Radę Ministrów stanowią podstawę do prac nad projektem budżetu państwa,
  • koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju,
  • zasad polityki regionalnej państwa,
  • sporządzanie okresowych analiz realizacji programów.
  • sporządzanie analiz sytuacji społeczno-gospodarczej kraju oraz prowadzenie studiów dotyczących podstawowych problemów społeczno-gospodarczych kraju i regionów,
  • opracowywanie krótko-, średnio- i długookresowych prognoz gospodarczych,
  • opracowywanie założeń polityki inwestycyjnej ze szczególnym uwzględnieniem inwestycji realizowanych z udziałem środków budżetu państwa,
  • sporządzanie analiz i ocen zasobów pracy i zasobów materialnych w gospodarce,
  • sporządzanie analiz i ocen funkcjonujących w gospodarce mechanizmów rynkowych i rozwiązań systemowych,
  • prowadzenie studiów i analiz w zakresie współpracy gospodarczej z innymi państwami i organizacjami międzynarodowymi,
  • inicjowanie i organizowanie prac związanych z projektowaniem założeń polityki gospodarczo-obronnej oraz wykonywanie innych zadań o charakterze obronnym, określonych w odrębnych przepisach,
  • koordynowanie zadań w zakresie rezerw państwowych, realizowanych przez właściwe organy państwowe,
  • wykonywanie innych zadań określonych w odrębnych przepisach.

Kierownictwo Urzędu[edytuj | edytuj kod]

Zakres zadań[edytuj | edytuj kod]

Urzędem kierował Minister-Kierownik Urzędu i realizował poniższe zadaia:

  • ustalał w porozumieniu z Ministrem Finansów oraz zainteresowanymi ministrami, zasady opracowywania projektów rocznych założeń polityki społeczno-gospodarczej,
  • współdziałał z właściwymi naczelnymi i centralnymi organami administracji państwowej w zakresie przygotowywania projektów założeń,
  • współdziałał z wojewodami w zakresie polityki regionalnej państwa,
  • wspomagał gminy i ich związki w opracowywaniu programów społeczno-gospodarczych, udostępniając im niezbędne informacje i udzielając pomocy metodycznej[1].

Ministrowie-Kierownicy CUP[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Ustawa z dnia 23 grudnia 1988 r. o utworzeniu Centralnego Urzędu Planowania. Dz.U. z 1988 r. nr 41, poz. 327.
  2. Ustawa z dnia 8 sierpnia 1996 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące funkcjonowanie gospodarki i administracji publicznej. Dz.U. z 1996 r. nr 106, poz. 497.
  3. Dorota Macieja, Jarosław Knap, Violetta Krasnowska, Superkoalicja, Wprost, 7 stycznia 2001 [dostęp 2023-01-23] (pol.).
  4. Narodowy Bank Polski - Internetowy Serwis Informacyjny, www.nbp.pl [dostęp 2023-01-22] (pol.).
  5. Odszedł Jerzy Eysymontt, Wprost, 25 września 2005 [dostęp 2023-01-23] (pol.).
  6. Narodowy Bank Polski - Internetowy Serwis Informacyjny, www.nbp.pl [dostęp 2023-01-22] (pol.).
  7. Narodowy Bank Polski - Internetowy Serwis Informacyjny, www.nbp.pl [dostęp 2023-01-22] (pol.).