Mirosław Pietrewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mirosław Pietrewicz
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1941
Nowa Wieś
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 7 lutego 1996
do 31 października 1997
Przynależność polityczna Polskie Stronnictwo Ludowe
Minister skarbu państwa
Okres od 1 października 1996
do 31 października 1997
Przynależność polityczna Polskie Stronnictwo Ludowe
Następca Emil Wąsacz
Poseł III kadencji Sejmu
Okres od 20 października 1997
do 18 października 2001
Przynależność polityczna Polskie Stronnictwo Ludowe
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Mirosław Piotr Pietrewicz (ur. 2 stycznia 1941 w Nowej Wsi w województwie podlaskim) – polski polityk i ekonomista, profesor nauk ekonomicznych.

W latach 1993–1997 minister w rządach Waldemara Pawlaka, Józefa Oleksego i Włodzimierza Cimoszewicza, w latach 1996–1997 wiceprezes Rady Ministrów, w latach 1997–2001 poseł na Sejm III kadencji, członek Rady Polityki Pieniężnej w kadencji 2004–2010. Brat ekonomisty Jerzego Pietrewicza.

Życiorys[edytuj]

W 1963 ukończył studia na Wydziale Ekonomiki Produkcji w Szkole Głównej Planowania i Statystyki. Pracował w Instytucie Finansów tej uczelni, w 1970 obronił pracę doktorską w Katedrze Finansów na SGPiS, a w 1978 uzyskał habilitację. Od 1978 do 1985 był kierownikiem Zakładu Polityki Agrarnej w Instytucie Rozwoju Wsi i Rolnictwa Polskiej Akademii Nauk. W 1985 został pracownikiem naukowym Katedry Finansów SGPiS. W 1987 uzyskał tytuł profesora uczelnianego, w latach 1987–1990 był prodziekanem Wydziału Finansów i Statystyki SGPiS. W 1987 otrzymał tytuł profesora nauk ekonomicznych, pracuje w SGH.

W latach 1990–1994 był członkiem rady naukowej przy prezesie NBP, w latach 1992–1993 zasiadał w społecznej radzie planowania. Od 26 października 1993 do 30 września 1996 zajmował stanowisko ministra-kierownika Centralnego Urzędu Planowania kolejno w rządach Waldemara Pawlaka, Józefa Oleksego i Włodzimierza Cimoszewicza. Od 1 października 1996 do 31 października 1997 był ministrem skarbu państwa, a od 7 lutego 1996 do 31 października 1997 wicepremierem w rządzie Włodzimierza Cimoszewicza. W latach 1997–2001 z rekomendacji Polskiego Stronnictwa Ludowego sprawował mandat posła na Sejm III kadencji. W 2001 bez powodzenia kandydował do Senatu. W rządzie Leszka Millera od 2002 do 2003 zajmował urząd prezesa Rządowego Centrum Studiów Strategicznych.

W 2004 został powołany w skład Rady Polityki Pieniężnej II kadencji, funkcję tę pełnił do 2010.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011)[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]