Jerzy Eysymontt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Eysymontt
Data i miejsce urodzenia 26 czerwca 1937
Łuck
Data i miejsce śmierci 23 września 2005
Warszawa
Poseł II kadencji Sejmu
Okres od 19 września 1993
do 20 października 1997
Przynależność polityczna Partia Republikanie
Przewodniczący Partii Republikanie
Okres od 1996
do 1998
Przynależność polityczna Partia Republikanie
Poprzednik Zbigniew Religa

Jerzy Eysymontt (ur. 26 czerwca 1937 w Łucku, zm. 23 września 2005 w Warszawie) – polski polityk, ekonomista, kierownik Centralnego Urzędu Planowania w rządach Jana Krzysztofa Bieleckiego i Jana Olszewskiego, wiceminister gospodarki w rządzie Jerzego Buzka, poseł na Sejm I i II kadencji.

Życiorys[edytuj]

W 1962 ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim, w 1980 habilitował się w dziedzinie nauk ekonomicznych. W latach 1966–1976 pracował jako analityk systemu i główny projektant w Centrum Informatyki Komisji Planowania przy Radzie Ministrów, następnie do 1981 zajmował stanowisko docenta w Instytucie Planowania. Od 1983 do 1997 pozostawał pracownikiem naukowym w charakterze adiunkta na Wydziale Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego.

W 1981 został doradcą ekonomicznym Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego współpracował ze strukturami podziemnymi związku, był m.in. doradcą Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej, działał w latach 1987–1988 w Porozumieniu Partii i Organizacji Niepodległościowych (PPiON), publikował też w konspiracyjnej prasie.

W 1990 znalazł się wśród założycieli Porozumienia Centrum. Od stycznia 1991 do lipca 1992 był ministrem – kierownikiem Centralnego Urzędu Planowania w dwóch kolejnych rządach. W 1991 został po raz pierwszy wybrany posłem na Sejm z listy POC. W trakcie kadencji poparł powołanie rządu Hanny Suchockiej, odszedł z PC i przystąpił do Polskiego Programu Liberalnego. W 1993 po raz drugi uzyskał mandat poselski z listy Bezpartyjnego Bloku Wspierania Reform. Po rozpadzie BBWR działał w Partii Republikanie (był m.in. jej przewodniczącym od 1996).

W latach 1997–2001 zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki. W 1998 przystąpił do Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego. Od 2004 wchodził w skład władz krajowych Partii Centrum.

Zmarł 23 września 2005, został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 225 rząd 5 grób 31)[1].

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Przypisy

  1. Pomniki – szczegóły. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2017-05-19].
  2. M.P. z 2005 r. Nr 75, poz. 1048

Bibliografia[edytuj]