Jerzy Osiatyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Osiatyński
Jerzy Osiatynski AB.jpg
Data i miejsce urodzenia 2 listopada 1941
Ryga
Minister finansów
Okres od 11 lipca 1992
do 26 października 1993
Przynależność polityczna Unia Demokratyczna
Poprzednik Andrzej Olechowski
Następca Marek Borowski

Jerzy Osiatyński, właśc. Epaminondas Jerzy Osiatyński[1] (ur. 2 listopada 1941 w Rydze) – polski polityk, ekonomista, poseł na Sejm X, I, II i III kadencji, były minister w rządach Tadeusza Mazowieckiego i Hanny Suchockiej, członek Rady Polityki Pieniężnej. Brat Wiktora Osiatyńskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1964 ukończył studia na Wydziale Handlu Zagranicznego Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie (obecnie Szkoła Główna Handlowa). Uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk ekonomicznych, a w 1990 tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych. Jest profesorem w Instytucie Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk.

Od 1963 do 1967 należał do PZPR. W połowie lat 70. zaczął wydawać dzieła zebrane Michała Kaleckiego. W 1980 związał się z „Solidarnością”. W latach 1989–1990 był ministrem–kierownikiem Centralnego Urzędu Planowania w rządzie Tadeusza Mazowieckiego. W okresie 1992–1993 zajmował urząd ministra finansów w rządzie Hanny Suchockiej. W latach 1989–2001 sprawował mandat posła na Sejm X kadencji z ramienia Komitetu Obywatelskiego (przystąpił do powstałego w 1990 ROAD[2]), I i II kadencji z listy Unii Demokratycznej i III kadencji z listy Unii Wolności. W 2001 nie ubiegał się o reelekcję, od 2005 przez kilka lat zasiadał we władzach Partii Demokratycznej – demokraci.pl.

Członek Polskiego Towarzystwa Socjologicznego oraz rady naukowej Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, a także przewodniczący rady naukowej Instytutu Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk[3].

12 października 2010 został doradcą prezydenta Bronisława Komorowskiego ds. ekonomicznych. Złożył rezygnację z tej funkcji 20 grudnia 2013 w związku z powołaniem go przez prezydenta w skład Rady Polityki Pieniężnej[1], w której zastąpił Zytę Gilowską.

Otrzymał odznaką honorową „Zasłużony dla Sanoka”[4].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 M.P. z 2014 r. poz. 38
  2. ROAD i polityka czasu przełomu. femka.net. [dostęp 2013-10-27].
  3. Rada Naukowa. inepan.waw.pl. [dostęp 2013-10-27].
  4. Franciszek Oberc. Samorząd miejski Sanoka a wybitni sanoczanie. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 11: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1990–2010, s. 564, 2014. Sanok: Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]