Jerzy Osiatyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Osiatyński
Jerzy Osiatynski AB.jpg
Data i miejsce urodzenia 2 listopada 1941
Ryga
Minister finansów
Okres od 11 lipca 1992
do 26 października 1993
Przynależność polityczna Unia Demokratyczna
Poprzednik Andrzej Olechowski
Następca Marek Borowski
Minister-kierownik Centralnego Urzędu Planowania
Okres od 12 września 1989
do 12 stycznia 1991
Poprzednik Franciszek Gaik
Następca Jerzy Eysymontt
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Jerzy Osiatyński, właśc. Epaminondas Jerzy Osiatyński[1] (ur. 2 listopada 1941 w Rydze) – polski profesor nauk ekonomicznych i polityk.

Poseł na Sejm X, I, II i III kadencji, minister-kierownik Centralnego Urzędu Planowania (1989–1991) i minister finansów (1992–1993), członek Rady Polityki Pieniężnej. Brat Wiktora Osiatyńskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent VII Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Warszawie[2]. W 1964 ukończył studia na Wydziale Handlu Zagranicznego Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie (obecnie Szkoła Główna Handlowa). Uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk ekonomicznych, a w 1990 tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych. Został profesorem w Instytucie Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk.

Od 1963 do 1967 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W połowie lat 70. zaczął wydawać dzieła zebrane Michała Kaleckiego. W 1980 związał się z „Solidarnością”. W latach 1989–1991 był ministrem-kierownikiem Centralnego Urzędu Planowania w rządzie Tadeusza Mazowieckiego. W okresie 1992–1993 zajmował urząd ministra finansów w rządzie Hanny Suchockiej. W latach 1989–2001 sprawował mandat posła na Sejm X kadencji z ramienia Komitetu Obywatelskiego (przystąpił do powstałego w 1990 Ruchu Obywatelskiego Akcja Demokratyczna[3]), I i II kadencji z listy Unii Demokratycznej i III kadencji z listy Unii Wolności. W 2001 nie ubiegał się o reelekcję, od 2005 przez kilka lat zasiadał we władzach Partii Demokratycznej – demokraci.pl.

Członek Polskiego Towarzystwa Socjologicznego oraz rady naukowej Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, a także przewodniczący rady naukowej INE PAN[4].

W 2010 prezydent RP Lech Kaczyński powołał go na członka Narodowej Rady Rozwoju[5]. 12 października tego samego roku został doradcą prezydenta Bronisława Komorowskiego ds. ekonomicznych. Złożył dymisję z tej funkcji 20 grudnia 2013 w związku z powołaniem go przez prezydenta w skład Rady Polityki Pieniężnej[1], w której zastąpił Zytę Gilowską.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2015)[6]. W 1997 otrzymał Odznakę „Zasłużony dla Sanoka”[7][8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b M.P. z 2014 r. poz. 38
  2. Absolwenci. liceum7.edu.pl. [dostęp 2018-01-16].
  3. ROAD i polityka czasu przełomu. femka.net. [dostęp 2013-10-27].
  4. Rada Naukowa. inepan.waw.pl. [dostęp 2013-10-27].
  5. Członkowie Narodowej Rady Rozwoju. prezydent.pl. [dostęp 2015-10-16].
  6. M.P. z 2015 r. poz. 964
  7. Kiedy obwodnica południowa?. „Tygodnik Sanocki”. nr 37 (305), s. 3, 12 września 1997. 
  8. Franciszek Oberc. Samorząd miejski Sanoka a wybitni sanoczanie. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. nr 11: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1990–2010, s. 564, 2014. Sanok: Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]