Cerata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy tkaniny. Zobacz też: strukturę anatomiczną ślimaków o tym samym tytule.
Cerata używana w kuchni

Ceratatkanina bawełniana (w rodzaju flaneli), lub lniana, dość gruba, powlekana z jednej strony grubą warstwą substancji impregnującej i dodatkowo zadrukowana wzorem oraz lakierowana.

Impregnatem jest masa, na którą składają się: zagęszczony olej roślinny utwardzający się od tlenu atmosferycznego (pokost), oraz duża ilość mineralnego wypełniacza (np. kaolin).

Cerata jest materiałem tanim, a jednocześnie wytrzymałym mechanicznie oraz odpornym na wodę i większość produktów stosowanych w kuchni, gospodarstwie domowym, obejściu gospodarczym, czy na działce. Z powodu swojej gładkości jest bardzo dobrze zmywalna, a także odporna na typowe środki czyszczące. Jej ozdobną powłokę można jednak uszkodzić (zmyć) niektórymi rozpuszczalnikami organicznymi, jak aceton czy pochodne benzenu. Stosowana na serwety, obrusy, ubrania robocze, fartuchy, okrycia przeciwdeszczowe, materiał pokryciowy do obijania i oklejania blatów stołów, pulpitów, taboretów i innych sprzętów stosowanych wewnątrz pomieszczeń, jak i pod gołym niebem. Jej powłoce nie szkodzi nawet stały kontakt z wodą. Z powodu dużej gamy kolorowych i wzorzystych nadruków może być nawet wykorzystywana jako prosty materiał ozdobny, w tym imitujący wygląd powierzchni innego rodzaju.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]