Chaber pannoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chaber pannoński
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Rodzaj chaber
Gatunek chaber pannoński
Nazwa systematyczna
Centaurea pannonica (Heuff.) Hayek
702 1901

Chaber pannoński (Centaurea pannonica (Heuff.) Hayek) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych. W Polsce rośnie w rozproszeniu na południu[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina pajęczynowato owłosiona, 10-150 cm wysokości.
Łodyga
O licznych, długich, rózgowatych gałązkach, wyrastających już od dolnej połowy łodygi.
Liście
Liście odziomkowe lancetowate. Liście łodygowe wąskolancetowate.
Kwiaty
Zebrane w koszyczek. szypuły niezgrubiałe. Okrywa jajowatokulista lub walcowata, o szerokości 10-12 mm. Przydatki o długości ponad 2 mm, zakrywające liście okrywy, z 7-15 frędzlami z każdej strony. Szczytowy frędzel zwykle dłuższy od reszty. Środkowe przydatki silnie wypukłe, ciemne w środku, szeroko biało-srebrzysto obrzeżone. Brak puchu kielichowego.
Owoc
Niełupka[2].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Rośnie w murawach kserotermicznych, na skrajach lasów i nasypach kolejowych. Kwitnie od lipca do września. Liczba chromosomów 2n = 22, 44[2].

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Roślina umieszczona na polskiej czerwonej liście w kategorii NT (bliski zagrożenia)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2017-11-23].
  2. a b c Rutkowski Lucjan: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  3. Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.