Chan (władca)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy tytułu władcy. Zobacz też: inne znaczenia.

Chan – głowa Chanatu, tytuł oznaczający władcę w dawnych krajach Azji Środkowej i Europy Wschodniej; także część imienia, oznaczająca wysokie urodzenie w krajach muzułmańskich.

Miano chana nosili również władcy Bułgarii, począwszy od Asparucha (679 - 700), aż do Borysa I (852889).

Białymi chanami nazywani byli królowie z dynastii Jagiellonów. Podkreślano w ten sposób ich suwerenność i potęgę. Wśród ludów turkijskich kolor biały to symbol niezależności, natomiast czarny – podległości[1].

Żona lub córka chana to chanum[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Borawski P., Dubiński A., Tatarzy polscy. Dzieje, obrzędy, legendy, tradycje, Iskry, Warszawa 1986, s. 227.
  2. Internetowa poradnia językowa Wydawnictwa Naukowego PWN, dostęp z dn. 2.01.2012 r.