Chengwang

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chengwang
Imię chińskie osobiste
Pismo tradycyjne
Hanyu pinyin Sòng
Imię chińskie pośmiertne
Pismo tradycyjne 成王
Hanyu pinyin Chéng Wáng
Wade-Giles Ch'eng Wang
Nazwisko rodowe chińskie
Pismo tradycyjne
Hanyu pinyin
ilustracja
król Chin
Poprzednik Wuwang
Następca Kangwang
Dane biograficzne
Dynastia Zhou
Ojciec Wuwang

Król Cheng z Dynastii Zhou (chiński 周成王 Zhōu Chéng Wáng) – drugi władca chińskiej dynastii Zhou, który panował w latach 1042/1035-1006 p.n.e.

Jego dziad i ojciec podbili państwo Shang i ustanowili zasady sukcesji, zgodnie z którymi po śmierci ojca powinien on przejąć tron. Po śmierci króla Wu nastąpił jednak kryzys dynastyczny: jego stryj Książę Zhou ogłosił, że król jest zbyt młody i mianował się regentem. Kwestia młodego wieku króla jest wątpliwa, a ponadto prawo księcia Zhou do regencji zakwestionowali jego starsi bracia: Guanshu Xian, Caishu Du i Huoshu Chu. Sprzymierzyli się oni z nominalnym władcą podbitych Shangów, Wu Gengiem i wszczęli wojnę przeciw uzurpacji Zhou. Król Cheng, książę Zhou i jego brat przyrodni, Shao Gong, pobili powstańców i uderzyli dalej na wschód[1].

Po podboju wschodnich terenów, zwycięski triumwirat rozpoczął akcję kolonizacyjną nowych ziem. W strategicznej dolinie prowadzącej do ziem Zhou, ustanowili wschodnią stolicę (Chengzhou) (na miejscu współczesnego Luoyangu). Nowa baza na wschodzie, jak dowiodła rebelia braci króla Wu, była konieczna: siły Zhou straciły wiele czasu na ponowny przemarsz z położonych dalej na zachód, nad rzeką Wei pierwotnych terenów państwa Zhou i ponowny podbój ziem shangowskich[2].

Członkowie rodu cesarskiego ustanowili swe siedziby w strategicznie położonych miastach w dolinie Huang He. Bracia króla Chenga - Tangshu Yu i Ying Hou założyli państwa Jin i Ying; inny stryj Chenga, Kangshu Feng - państwo Wei. Syn księcia Zhou, Bo Qin, otrzymał ziemie dalej na wschód (Lu); komendant armii Zhou, Tai Gong Wang ustanowił Qi, a wspomniany Shao Gong - państwo Yan, chroniące północne rubieże Niziny Chińskiej. W późniejszych wiekach domeny te usamodzielniły się, rozpoczynając okres Walczących Królestw[3].

W późniejszych latach król Cheng, powołując się na mandat Niebios, przynależny mu z racji urodzenia, przy wsparciu Shao Gonga, skłonił księcia Zhou do udania się na polityczną emeryturę. Panowanie Chenga miało być stosunkowo spokojne i charakteryzować się łagodnością, cenioną przez późniejszych konfucjanistów[4].

Przypisy

  1. Loewe i Shaughnessy 1999 ↓, s. 311.
  2. Feng Li: Landscape and Power in Early China. Cambridge: Cambridge University Press, 2006, s. 65. ISBN 978-0-511-34848-8.
  3. Loewe i Shaughnessy 1999 ↓, s. 311-312.
  4. Loewe i Shaughnessy 1999 ↓, s. 316-317.

Bibliografia[edytuj]

  • Martin Loewe, Edward Shaughnessy: Cambridge History of Ancient China. Cambridge: Cambridge University Press, 1999. ISBN 0-521-47030-7.


Poprzednik
Wuwang
Władcy Chin (Dynastia Zhou)
Chengwang
Następca
Kangwang