Chow chow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chow chow
ChowChow2Szczecin.jpg
Chow chow
Kraj patronacki Wielka Brytania
Kraj pochodzenia Mongolia
Wymiary
Wysokość 48 - 56 cm (psy),
46 - 51 cm (suki)[1]
Klasyfikacja
FCI Grupa V, sekcja 5,
numer wzorca 205
AKC Non-sporting
ANKC Grupa 7 - (Non-sporting)
CKC Grupa 6 - (Non-sporting)
KC(UK) Utility
NZKC Non-sporting
UKC Grupa 5 - Northern Breed
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC

Chow chowrasa psa, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji szpiców azjatyckich i ras pokrewnych.Typ lisowaty[2]. Nie podlega próbom pracy[3].

Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów pracujących[4].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Rasa chow-chow jest pochodzenia mongolskiego. W starożytności uchodził za przeciwnika złych duchów i strzegł świątyń przed ich złym wpływem[1]. Znana jest już od ponad 2000 lat, ale została opisana dopiero w 1903 roku przez American Kennel Club. Rasa ta kiedyś była używana do polowań na wilki, gdyż chow-chowy mają długą sierść (około 10 cm), grubą skórę (około 3-4 mm) oraz cechuje je duża zawziętość. Ze względu na ich wytrzymałość, siłę i odporność na trudne warunki pogodowe wykorzystywano je również jako środek transportu w górach Tybetu.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Chow-chowy cechuje lekki chód, wypięta klatka piersiowa oraz puszysty ogon, noszony zazwyczaj na grzbiecie.

Chow chowy posiadają charakterystyczny, czarno-niebieski język.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Chow-chowy mają jednolite ubarwienie sierści, występujące w kolorach: rudym, czarnym, białym, kremowym, niebieskim i cynamonowym. Sierść psów tej rasy jest gęsta, puszysta i dwuwarstwowa. Charakterystyczną cechą tej rasy jest czarno-niebieski język, dziąsła i podniebienie. Gęsta i puszysta sierść psów tej rasy czyni sylwetkę masywniejszą i odstraszającą.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Mają dobry kontakt z ludźmi. Są spokojne, lubią spacery. Suki bywają agresywniejsze i bardziej szczekliwe[potrzebne źródło].

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Zarówno u osobników męskich jak i żeńskich występuje linienie. U samic tej rasy może pojawić się zrzucenie sierści po oszczenieniu się. Ich pielęgnacja obejmuje regularne szczotkowanie oraz rzadsze kąpiele. Częste uczulenia spotykane są po szczepieniach.

Przypisy

  1. a b David Taylor: Księga psów. s. 110-111.
  2. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 129.
  3. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 191.
  4. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 136.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 164. ISBN 83-7073-122-8.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]