Cieśnina Tatarska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cieśnina Tatarska
Татарский пролив
ilustracja
Państwo  Rosja
Obwód  sachaliński
Położenie na mapie obwodu sachalińskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu sachalińskiego
Cieśnina Tatarska
Cieśnina Tatarska
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Cieśnina Tatarska
Cieśnina Tatarska
Ziemia49°19′00,12″N 141°13′00,12″E/49,316700 141,216700
Cieśnina Tatarska (ang. Tartar Strait)

Cieśnina Tatarskacieśnina na Oceanie Spokojnym, oddzielająca wyspę Sachalin od Azji. Jej długość wynosi ok. 900 km, szerokość w najwęższym miejscu: 7,3 km.

Cieśnina Tatarska jest jednym z bardziej niegościnnych akwenów w tej części Ziemi. Tam gdzie jest ona najwęższa, oba brzegi są trudno dostępne i słabo zagospodarowane. Przewężenie obfituje w podwodne skały i mielizny, a silne wiatry i prądy morskie powodują stałe zmiany konfiguracji dna. W całej cieśninie daje się odczuć specyficzny układ prądów morskich oraz wpływy różnych czynników atmosferycznych, wynikających z położenia cieśniny na pograniczu największego lądu i największego oceanu. Od południa kieruje się do cieśniny odnoga ciepłego Prądu Cuszimskiego, która łagodzi nieco klimat południowo-zachodnich wybrzeży Sachalinu. Z północy trafia do cieśniny, płynąc bliżej lądu, Prąd Przybrzeżny, który w czasie częstych tu sztormów wlewa do niej wielkie masy zimnych wód z Morza Ochockiego. Na styku obu prądów padają wtedy ulewne deszcze lub tworzą się wielodniowe mgły. Pogoda jest bardzo zmienna, a za szczególnie zdradliwe uchodzą wody oblewające sachaliński Przylądek Łamanon[1].

Zimą mroźne wichry północne osiągają prędkość 25-30 m/s i powodują spadki temperatury poniżej –20 °C. Wysokość sztormowych fal dochodzi tu do 8 m[1]. Cieśnina zamarza, jednak skorupa lodowa bywa jednolita tylko przy brzegach: wąska i zwykle grubsza przy brzegu kontynentalnym, szersza i cieńsza wzdłuż wyspy. Pomiędzy nimi wichury i wzmożone falowanie wody powodują stały ruch lodów. Pokrywa pęka, tworząc wielkie kry, obrzeżone zwałami lodu i dryfujące w różnych kierunkach.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Paweł M. Madeyski, Przez Cieśninę Tatarską, w: „Poznaj Świat” R. XXXIV, nr 1 (396), styczeń 1986, s. 19–21.