Copenhagen Research Group
![]() |
Ten artykuł od 2014-01 zawiera treści, przy których brakuje odnośników do źródeł. |
Kopenhaska grupa badawcza – inaczej znana jako szkoła kopenhaska, grupa naukowców w przeważającej części zajmująca stanowiska w Copenhagen Peace Research Institute (Kopenhaski Instytut Badań nad Pokojem) zajmująca się problematyką bezpieczeństwa w stosunkach międzynarodowych.
Najważniejsi członkowie
[edytuj | edytuj kod]- Barry Buzan – specjalista London School of Economics w zakresie stosunków międzynarodowych
- Ole Waever – specjalista od teorii bezpieczeństwa Uniwersytetu w Kopenhadze
- Jaap de Wilde – profesor stosunków międzynarodowych na Uniwersytecie w Groningen, założyciel Foundation for International Research on Peace and Security (FISPS)
Geneza
[edytuj | edytuj kod]Pierwsza publikacja, którą można uznać za prekursora kopenhaskiej szkoły myślenia nad bezpieczeństwem jest książka Barry’ego Buzana zatytułowana: “People, States and Fear: An Agenda For International Security Studies” opublikowana w 1981 roku. Buzan twierdził, że w post-zimnowojennym świecie koncepcja bezpieczeństwa jest zbyt wąsko pojmowana i trzeba brać pod uwagę czynniki do tej pory pomijane, takie jak bezpieczeństwo regionalne, sektor społeczny, czy też środowisko naturalne. Opracował także sposoby analizowania bezpieczeństwa na płaszczyźnie:
- regionalnej
- państwowej
- indywidualnej
Oraz w pięciu sektorach:
- politycznym
- militarnym
- ekonomicznym
- społeczno-kulturowym
- środowiskowym
Główna publikacja
[edytuj | edytuj kod]Najważniejszą publikacją w historii grupy była pozycja“ Security: A New Framework for Analysis” autorstwa Buzana, Waevera i de Wilde’a wydana w roku 1997 która to przedstawia całokształt poglądów na bezpieczeństwo szkoły kopenhaskiej. Całość oparta jest na dwóch głównych koncepcjach:
- bezpieczeństwa pięciosektorowego autorstwa Barry’ego Buzana, gdzie czynnik ekonomiczny warunkowany jest głównie globalnie, a militarny, polityczny i społeczny regionalnie;
- teorii sekurytyzacji Ole Waevera – teoria ta zakłada zastosowanie nadzwyczajnych środków w imię bezpieczeństwa, musi jednak być aktor który stwierdza stan faktycznego zagrożenia, obiekt odniesienia który docelowo jest zagrożony oraz akt mowy (“speech act”) który przekona w odpowiedni sposób do tego, że istnieje niebezpieczeństwo.
Krytyka
[edytuj | edytuj kod]Główna krytyka kopenhaskiej szkoły jest autorstwa Irlandczyka Billa McSweeneya, w dziele “Security, Identity and Interests: A Sociology of International Relations” z 1996 roku. Twierdzi on, że nie odbiega znacznie od istniejącej już teorii neorealizmu oraz że traktują tożsamość w kategorii czegoś co może zostać odkryte, a nie wytworzone w trakcie procesu społecznego formowania się. W odpowiedzi na zarzuty Buzan i Waever twierdzą, iż McSweeney źle zrozumiał ich koncepcję społeczeństwa i tożsamości.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Kamila Pronińska, Bezpieczeństwo międzynarodowe
- [1]
- Buzan, Barry, People, States and Fear: An Agenda For International Security Studies in the Post-Cold War Era. 1st edition 1981.
- Buzan, Barry, Wæver Ole, de Wilde Jaap: Security: a new framework for analysis, Lynne Rienner, 1998.
- McSweeney, Bill, Security, Identity and Interests: A Sociology of International Relations, 1996.
- Arcudi, Giovanni, 'La sécurité entre permanence et changement', Relations Internationales, no. 125, 2006, 97-109. DOI: 10.3917/ri.125.0097