Corneliu Vadim Tudor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Corneliu Vadim Tudor
Corneliu Vadim Tudor (2014)
Corneliu Vadim Tudor (2014)
Data i miejsce urodzenia 28 listopada 1949
Bukareszt
Data i miejsce śmierci 14 września 2015
Bukareszt
Zawód polityk, dziennikarz
Partia Partia Wielkiej Rumunii

Corneliu Vadim Tudor (ur. 28 listopada 1949 w Bukareszcie, zm. 14 września 2015 tamże[1]) – rumuński dziennikarz i polityk, współzałożyciel i długoletni lider Partii Wielkiej Rumunii, parlamentarzysta krajowy, poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny robotniczej. Jego ojciec był baptystą, który przeszedł na prawosławie. W 1971 ukończył studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu w Bukareszcie, pisząc pracę dyplomową z zakresu socjologii religii. Służbę wojskową odbył w 1975 w Szkole Oficerów Rezerwy w Bukareszcie. W latach 1978–1979 studiował w Wiedniu. Od 1968 pracował jako dziennikarz, wydawca i poeta. Wydawał pismo "România Liberă" i współtworzył agencję prasową Agerpress. W 2003 na Wydziale Historii Uniwersytetu w Krajowej obronił doktorat. Jest autorem tomików poezji i komentarzy politycznych.

Czynną karierę polityczną rozpoczął w latach 90. W czerwcu 1990 wraz z pisarzem Eugenem Barbu założył pismo "România Mare". W 1992 uzyskał mandat senatora. W Senacie zasiadał nieprzerwanie do 2008, od 2004 pełnił funkcję jego wiceprzewodniczącego. Od czasu założenia w 1991 stał na czele Partii Wielkiej Rumunii[2], określonej jako skrajnie prawicowa, prezentująca retorykę nacjonalistyczną, antyżydowską i antywęgierską[3]. W lipcu 2013 został pozbawiony funkcji przewodniczącego i usunięty z partii. Corneliu Vadim Tudor zaskarżył podjętą decyzję do sądu, który uznał ją za bezprawną[4].

W 1996 Corneliu Vadim Tudor po raz pierwszy startował w wyborach na prezydenta Rumunii, zdobywając 3,6% głosów. Cztery lata później poparło go 27% głosujących, co pozwoliło mu przejść do drugiej rundy wyborów, w której przegrał z postkomunistą Ionem Iliescu. Porażkę tę określił jako "największe fałszerstwo w dziejach" i "zwycięstwo Antychrysta"[5]. W czasie kampanii wyborczej postulował wprowadzenie w Rumunii "dyktatury prawa", co miało oznaczać m.in. deportacje ludzi, prowadzących "działalność antyrumuńską", przywrócenie kary śmierci w określonych wypadkach, wychowywanie młodzieży na "narodowych placach budów", renacjonalizację kopalni, finansowanie rolnictwa przez państwo. Starając się o urząd prezydencki po raz trzeci w 2004, zdobył 12,57% głosów.

W maju 2009 ogłosił swój start w wyborach prezydenckich w listopadzie tego samego roku[6]. Zajął w nich 4. miejsce, zdobywając 540 380 głosów (5,56% poparcia wśród głosujących)[7].

Wcześniej w tym samym roku uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego VII kadencji. Pozostał deputowanym niezrzeszonym, został członkiem Komisji Kultury i Edukacji. Zakończył kadencję w 2014, w tym samym roku ponownie ubiegał się o prezydenturę, przegrywając w pierwszej turze z wynikiem 3,68% głosów.

Był żonaty, miał dwoje dzieci. Zmarł na atak serca.

Przypisy

  1. Alison Mutler: Corneliu Vadim Tudor, ultranationalist Romanian poet and politician, dies at 65 (ang.). washingtonpost.com, 14 września 2015. [dostęp 15 września 2015].
  2. Leaders of Romania (ang.). terra.es. [dostęp 23 marca 2011].
  3. Donald G. McNeill Jr.: Romanian Ex-President Winning, but Runoff Is Expected (ang.). nytimes.com, 27 listopada 2000.
  4. Vadim Tudor rămâne președintele PRM. CV Tudor, către Funar: Minți ca un porc (rum.). dcnews.ro, 28 listopada 2013. [dostęp 20 maja 2014].
  5. Donald G. McNeill Jr.: Former Chief Of Romania Retakes Office Over Rightist (ang.). nytimes.com, 11 grudnia 2000.
  6. Romania's Antonescu, Tudor join presidential race (ang.). setimes.com, 11 maja 2009. [dostęp 23 marca 2011].
  7. Situatia Vorturilor Valabil Exprimate Presidentele Romaniei (rum.). bec2009p.ro, 24 listopada 2009. [dostęp 23 marca 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]