Ion Iliescu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ion Iliescu
Ion Iliescu (2).JPG
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1930
Oltenița
Rumunia 4. Prezydent Rumunii
Okres od 20 grudnia 2000
do 20 grudnia 2004
Przynależność polityczna Partia Socjaldemokratyczna
Poprzednik Emil Constantinescu
Następca Traian Băsescu
Rumunia 2. Prezydent Rumunii
Okres od 26 grudnia 1989[a]
do 29 listopada 1996
Przynależność polityczna Front Ocalenia Narodowego
Poprzednik Nicolae Ceaușescu
Następca Emil Constantinescu
Signature of Ion Iliescu.png
Odznaczenia
Łańcuch Orderu Gwiazdy Rumunii (republ.)
Krzyż Wielki Orderu Wiernej Służby (Rumunia) Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Rumunia) Wielki Order Króla Tomisława (Chorwacja) Order Słonia (Dania) Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia) Łańcuch Orderu Zasługi Cywilnej (Hiszpania) Order Dostyk I klasy (Kazachstan) Wielki Łańcuch Orderu Sikatuny (Filipiny) Wielki Krzyż Orderu Witolda Wielkiego (Litwa) Order Orła Białego Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP Order Podwójnego Białego Krzyża I Klasy (Słowacja) Order Królewski Serafinów (Szwecja) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy z Wielkim Łańcuchem

Ion Iliescu (wym. [iˈon iliˈesku]; ur. 3 marca 1930 w Oltenița) – rumuński polityk, prezydent Rumunii w latach 19891996 i 20002004.

Życiorys[edytuj]

W 1952 roku został członkiem Rumuńskiej Partii Komunistycznej[1]. W latach 1967–1971 był I sekretarzem KC Związku Młodzieży Komunistycznej. W latach 1968–1984 był członkiem Komitetu Centralnego Rumuńskiej Partii Komunistycznej. Z KC wykluczono go z powodu konfliktów z Nicolae Ceaușescu[1].

Ion Iliescu w telewizji podczas rewolucji rumuńskiej

Jako przedstawiciel opozycji przeciw Ceaușescu stanął na czele Frontu Ocalenia Narodowego i objął w grudniu 1989 tymczasowo stanowisko prezydenta Rumunii. Umocnił pozycję po wygraniu wyborów prezydenckich 20 maja 1990 roku[2]. W 1990 roku kilkakrotnie polecił wysłać uzbrojonych w kije i łomy górników przeciwko uczestnikom manifestacji antykomunistycznych, domagających się przeprowadzenia dekomunizacji[2]. Tłumienie protestów podczas tzw. mineriad odcisnęły trwałe piętno na Rumunii[2].

W 1992 roku na mocy nowej konstytucji Iliescu objął urząd prezydenta. Urząd ten pełnił dwukrotnie (w latach 1992–1996 oraz 2000–2004). W grudniu 1991 roku Iliescu doprowadził do upadku rząd Petre Romana[2].

W czerwcu 2017 roku rumuńska prokuratora wojskowa postawiła w stan oskarżenia Iona Iliescu, byłego premiera Petru Romana, Mirona Cozmę oraz 15 innych osób. Prokuratura oskarżyła ich o zbrodnie przeciwko ludności, jakie mieli popełnić w 1990 roku[3].

Odznaczenia (lista niepełna)[edytuj]

Uwagi

  1. 22 grudnia 1989 w dniu obalenia Nicolae Ceaușescu władzę w Rumunii objął Front Ocalenia Narodowego (FSN) którego nieformalnym liderem został Ion Iliescu (ogłosił w rumuńskiej telewizji obalenie Ceaușescu i przejęcie władzy przez Front). 26 grudnia 1989 został ogłoszony przewodniczącym FSN z funkcją prezydenta Rumunii, a od 13 lutego – przewodniczącym Tymczasowej Rady Jedności Narodowej, którą to funkcję pełnił do 20 maja 1990, kiedy objął urząd prezydenta Rumunii. Źródło: http://www.rulers.org/rulqr.html

Przypisy

  1. a b Iliescu Ion. encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2017-09-02].
  2. a b c d Michał Wasiucionek: „Śmierć inteligentom!” 21. rocznica najsłynniejszej mineriady. histmag.org, 2011-06-13. [dostęp 2017-09-02].
  3. Były prezydent Rumunii oskarżony o zbrodnie przeciwko ludzkości. tvp.info, 2017-06-13. [dostęp 2017-09-02].
  4. a b c Romania’s national system of decorations (ang.). Monitorul Oficial (presidency.ro), Bukareszt, 2003. [dostęp 2017-09-17]. s. 347, 366, 385.
  5. Ordenens Navn: Elefantordenen (R.E.) (duń.). bdkv2.borger.dk. [dostęp 2017-09-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-07)].
  6. Apdovanotų asmenų duomenų bazė (lit.). prezidente.lt. [dostęp 23 grudnia 2011].
  7. M.P. z 2004 r. Nr 5, poz. 92
  8. M.P. z 2005 r. Nr 14, poz. 248
  9. Rad bieleho dvojkríža, I. trieda (słow.). schuster.prezident.sk. [dostęp 23 grudnia 2011].
  10. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana, Decorato di Gran Cordone (wł.). quirinale.it. [dostęp 2017-09-02].