Curtiss CR

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Curtiss CR
Curtiss CR i Bert Acosta, 1921
Curtiss CR i Bert Acosta, 1921
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Curtiss
Typ wyścigowy
Konstrukcja półskorupowa
Załoga 1
Historia
Data oblotu 1 sierpnia 1921
Egzemplarze 4
Dane techniczne
Napęd 1 × Curtiss D-12 5PL
Moc 450 KM
Wymiary
Rozpiętość 6,9 m
Długość 7,52 m
Wysokość 3,27 m
Powierzchnia nośna 15,6 m²
Masa
Własna 961 kg
Osiągi
Prędkość maks. 312 km/h
Pułap 6706 m
Zasięg 452 km

Curtiss CR - samolot wyścigowy, zaprojektowany w 1921 roku dla US Navy przez firmę Curtiss. Był to konwencjonalny jednomiejscowy dwupłatowiec o konstrukcji półskorupowej, z jednokomorowymi skrzydłami równej długości, połączonymi rozpórkami w kształcie litery „N”, przy czym górne skrzydło było przesunięte do przodu względem dolnego. Dwie podobne wersje samolotu, CR-1 i CR-2, które zostały ostatecznie przebudowane na wodnosamoloty, jako CR-3 w 1923 roku i CR-4 w 1924 roku. Zmodyfikowana wersja samolotu została zaprojektowana dla potrzeb United States Army Air Service i została nazwana R-6. Ostatnie dwa samoloty miały ulepszoną aerodynamikę i zewnętrzne chłodnice.

Historia operacyjna[edytuj]

Armijny R-6, który wygrał Trofeum Pulitzera w 1922 r., ze średnią prędkością 330 km/h

Curtissy CR miały udaną karierę wyścigową. Ich pierwszym ważnym sukcesem było wygranie w 1921 roku wyścigu o trofeum Pulitzera, kiedy pilotowany przez Berta Acostę CR-1 zajął pierwsze miejsce, z prawie dwuminutową przewagą nad drugim miejscem i średnią prędkością 283,49 km/h. W następnym roku samolot ten został przebudowany na wersję CR-2, a ponadto do wyścigu dołączył jeszcze jeden CR-2 i dwa R-6, pilotowane przez pilotów armii. Curtissy R-6 zajęły pierwsze dwa miejsca, a CR-2 dwa kolejne. Wyścig wygrał por. Russell Maughan (śr. prędkość 330,172 km/h), a drugie miejsce zajął por. Lester Maitland (318,936 km/h). W ten sposób Maughan pobił każdy rekord prędkości lotu na zamkniętym torze, do 200 km. Trzecie i czwarte miejsce zajęły dwa CR-2, pilotowane przez por. Harolda Browa (śr. prędkość 310,667 km/h) i mł. por. Ala Williamsa (śr. prędkość 301,527 km/h).

Armia użyła R-6 do pobicia światowego rekordu prędkości lotu, kiedy to 18 października 1922 r. gen. Billy Mitchell osiągnął na nim prędkość 359,72 km/h. W marcu następnego roku por. Maughan na R-6 podniósł poprzeczkę do 380,74 km/h. W 1923 roku R-6 wydłużono skrzydła i w ten sposób powstał prototyp myśliwca PW-8 o nazwie XPW-8.

W 1923 roku samoloty CR-2 wyposażono w pływaki, aby mogły wystartować w Trofeum Schneidera, i przemianowano na CR-3. Samoloty zajęły pierwsze i drugie miejsce, pilotowane przez Davida Rittenhouse'a (śr. prędkość 285,457 km/h) i Rutledge'a Irvina (śr. prędkość 278,97 km/h). Po tym sukcesie jeden z samolotów zmodyfikowano w celu próby pobicia światowego rekordu prędkości dla wodnosamolotów. Po modyfikacji samolot nazwano CR-4. W 1924 roku samolot pobił ów rekord, uzyskując prędkość 302,557 km/h.

Dane techniczne[edytuj]

Dane z:Curtiss Aircraft, 1907–1947[1]

Charakterystyki ogólne

  • Załoga: 1
  • Długość: 7,52 m
  • Wysokość: 3,27 m
  • Rozpiętość skrzydeł: 6,9 m
  • Powierzchnia nośna: 15,6 m²
  • Masa własna: 961 kg
  • Masa całkowita: 1178 kg
  • Napęd: 1 × Curtiss D-12 5PL o mocy 450 KM

Osiągi

  • Prędkość maksymalna: 312 km/h
  • Zasięg: 452 km
  • Pułap: 6706 m

Przypisy

  1. Bowers 1979 ↓, s. 230.

Bibliografia[edytuj]

  • Peter M. Bowers: Curtiss Aircraft, 1907–1947. London: Putnam & Company Ltd., 1979. ISBN 0-370-10029-8. (ang.)
  • Michael J.H. Taylor: Jane's Encyclopedia of Aviation. London: Studio Editions, 1989, s. 796. (ang.)
  • World Aircraft Information Files. London: Bright Star Publishing, s. File 891, Sheet 45. (ang.)