Czasiw Jar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czasiw Jar
Часів Яр
Herb Flaga
herb Czasiw Jaru flaga Czasiw Jaru
Państwo  Ukraina
Powierzchnia 17,9 km²
Populacja (2019)
• liczba ludności
• gęstość

12 928[1]
772 os./km²
Położenie na mapie obwodu donieckiego
Mapa konturowa obwodu donieckiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Czasiw Jar”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, po prawej znajduje się punkt z opisem „Czasiw Jar”
Ziemia48°34′32″N 37°49′24″E/48,575556 37,823333
Strona internetowa
Portal Ukraina

Czasiw Jar (ukr. Часів Яр) – miasto na Ukrainie w obwodzie donieckim.

Stacja kolejowa[2][3][4][5].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1938 r. osada typu miejskiego stała miastem[3][4][5].

Podczas II wojny światowej od 21 października 1941 r. do 5 września 1943 r. miasto było okupowane przez wojska niemieckie.

W 1957 r. działało tu największe przedsiębiorstwo w ZSRR do produkcji gliny ogniotrwałej, fabryka wyrobów ogniotrwałych, sześć szkół, jedna szkoła fabryczna, dwa pałace kultury, 14 bibliotek, cztery kluby i dwa stadiony[2].

Później zbudowano tu fabryka konstrukcji żelbetowych "Гидрожелезобетон" i otwarto lokalne muzeum historii[3].

W 1989 liczyło 19 804 mieszkańców[6][5].

W 2013 liczyło 13 999 mieszkańców[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2019 року. Державна служба статистики України. Київ, 2019. стор.25
  2. a b Часов Яр // Большая Советская Энциклопедия. / редколл., гл. ред. Б. А. Введенский. 2-е изд. том 47. М., Государственное научное издательство «Большая Советская энциклопедия», 1957. стр.57
  3. a b c Часов Яр // Большая Советская Энциклопедия. / под ред. А. М. Прохорова. 3-е изд. том 29. М., «Советская энциклопедия», 1978. стр.29
  4. a b Часов Яр // Советский энциклопедический словарь. редколл., гл. ред. А. М. Прохоров. 4-е изд. М., «Советская энциклопедия», 1986. стр.1486
  5. a b c Часов Яр // Большой энциклопедический словарь (в 2-х тт.). / редколл., гл. ред. А. М. Прохоров. том 2. М., "Советская энциклопедия", 1991. стр.626
  6. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
  7. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013. стор.50