Czaturanga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czaturanga
ilustracja
Liczba graczy 4
Czas przygotowania około minuty
Wymagane umiejętności myślenie strategiczne i taktyczne
Losowość średnia

Czaturanga – dawna hinduska odmiana szachów, powszechnie uznawana za wspólnego przodka m.in. xiangqi (szachów chińskich), shōgi (szachów japońskich), janggi i makruka. Najwcześniejsze wzmianki o tej grze znajdują się w Mahabharacie, napisanej około 500 p.n.e. Natomiast w znaną wersję czaturangi prawdopodobnie grano już w VI wieku, świadectwa dokumentalne istnieją od 620 r. n.e. Bezpośrednio z czaturangi wywodzi się perski czatrang, który z kolei wyewoluował w arabski szatrandż który w średniowieczu zawędrował do Europy, stając się pierwowzorem współczesnych szachów. Sanskrycki termin Czaturanga znaczy 'czterostronny' (podzielony na cztery części) i był także używany do opisu indyjskiej armii w czasach wedyjskich w której pluton żołnierzy miał cztery części: jeden słoń, jeden rydwan, trzech żołnierzy na koniach, i pięciu żołnierzy piechoty.

Zasady gry[edytuj | edytuj kod]

- Wiadomo, iż ruchy figur były bardzo podobne do ruchów figur w czatrangu (stopień ewolucji szachów w Persji), aczkolwiek na tym stadium grały już dwie osoby.

- Był to pierwszy i ostatni stopień ewolucji szachów w którym używano kostki, która miała za zadanie wylosować figurę którą ma się poruszyć gracz.

- Zasady w pewnym stopniu przypominały zasady obecnych szachów czteroosobowych.

- Celem gry było prawdopodobnie zostanie ostatnim graczem z niezbitym królem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]