Dżezwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dżezwa

Dżezwa (tur. cezve, od arab. ja*dh*wa(t), czyli płonący węgiel), potocznie tygielek – rozpowszechnione w Turcji, na Bałkanach, Kaukazie i w Rosji naczynie kuchenne w kształcie kolby stożkowej, zwykle miedziane, wyposażone w długą rączkę i służące do sporządzania kawy po turecku. Mehrdad Kia, pisząc o życiu codziennym w państwie osmańskim, zauważa, że kawę w dżezwie przyrządzano tam już w XVI wieku[1].

Przygotowując kawę w dżezwie, naczynie napełnia się wrzątkiem, sypie drobno zmieloną kawę, dodaje cukier i stawia na małym ogniu lub, lepiej, zagłębia w łaźni piaskowej. Płyn powinien dwa lub trzy razy podnieść się do brzegu naczynia, a z boku, spod utworzonej grubej warstwy piany, powinna ujść za każdym razem niewielka ilość pary. Kawę z dżezwy nalewa się do malutkich filiżanek, bez odcedzania. Umiejętnie zrobiona kawa również w filiżankach jest pokryta grubą warstwą piany.

Poza Turcją można spotkać dżezwy wykonane z emaliowanej stali.

Nazwy naczynia w innych językach:

  • arabski — rakwa lub raqwa, dalla, kanaka
  • grecki — briki
  • rosyjski — dżezwa lub turka

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mehrdad Kia: Daily Life in the Ottoman Empire. ABC-CLIO 2011, s. 237

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Danuta Chmielowska: Obiad nad Bosforem. Kuchnia turecka. Warszawa: 1990. ISBN 83-225-0291-5.
  • Özcan Ozan: The Sultan's Kitchen: A Turkish Cookbook. Tuttle Publishing, 2001, s. 150. ISBN 9789625939445.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]