Daniela Buza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Daniela Buza
Data urodzenia 25 sierpnia 1930
Data i miejsce śmierci 30 października 2008
Warszawa
doktor habilitowany[1] nauk chemicznych
Specjalność: chemia organiczna
Alma Mater Politechnika Warszawska
Doktorat 1964
Habilitacja 1981
Uczelnia Politechnika Warszawska
Okres zatrudn. 1955-2000
Kierownik Zakładu Chemii Organicznej
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Daniela Buza (ur. 25 sierpnia 1930, zm. 30 października 2008 w Warszawie) – polska chemiczka, doktor habilitowany inż. Politechniki Warszawskiej.

Ukończyła Liceum im. Narcyzy Żmichowskiej. W latach 1950-1954 studiowała w Zakładzie Chemii Organicznej Politechniki Warszawskiej, pracę magisterską obroniła pod kierunkiem prof. dr. hab. Wandy Polaczkowej. W 1964 obroniła pracę doktorską „Sprzężenie i orientacja w układzie 1,2,3-trójfenylobenzenu” także pod opieką profesor Polaczkowej. Rozprawę habilitacyjną „Badanie przebiegu reakcji soli 1,3-ditioliowych z odczynnikami nukleofilowymi” złożyła w 1981. Pracując na Wydziale Chemii osiągnęła tytuł profesora nadzwyczajnego o specjalności chemia organiczna. Od 1983 do 1987 i od 1991 do przejścia na emeryturę w 2000 zajmowała stanowisko kierownika studium doktoranckiego, równolegle w latach 1993-1998 pełniła funkcję kierownika Zakładu Chemii Organicznej.

Daniela Buza była autorką i współautorką wielu podręczników akademickich oraz publikacji dotyczących chemii organicznej. Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi.[2][3]

Grób prof. Danieli Buzy na Cmentarzu Bródnowskim

Spoczywa na Cmentarzu Bródnowskim (kw. 43E-6-7).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]