Divina Galica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Divina Galica
Divina Galica w wyścigu historycznym na torze Lime Rock (2009)
Divina Galica w wyścigu historycznym na torze Lime Rock (2009)
Kraj  Wielka Brytania
Data i miejsce urodzenia 13 sierpnia 1944
Bushey Heath

Divina Mary Galica MBE (ur. 13 sierpnia 1944 roku[1] w Bushey Heath w hrabstwie Hertfordshire) – brytyjska narciarka i zawodniczka startująca w wyścigach samochodowych.

Jedna z pięciu kobiet, która startowała w Mistrzostwach Świata Formuły 1. Jej dziadek był Polakiem; ojciec wyemigrował do Anglii po wybuchu II wojny światowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera narciarki alpejskiej[edytuj | edytuj kod]

Karierę sportową zaczynała w narciarstwie. Reprezentowała Wielką Brytanię na trzech Zimowych Igrzyskach Olimpijskich (Innsbruck 1964, Grenoble 1968 oraz Sapporo 1972). Jej najlepszym wynikiem było siódme miejsce w slalomie gigancie w Sapporo (cztery lata wcześniej była ósma w tej samej konkurencji).

W zawodach Pucharu Świata jej najlepszym wynikiem było trzecie miejsce w zjeździe (dwukrotnie; Chamonix i Bad Gastein 1968).

W uznaniu zasług została uhonorowana Orderem Imperium Brytyjskiego (1972).

Kariera kierowcy wyścigowego[edytuj | edytuj kod]

W 1974 roku gościnnie wzięła udział w wyścigu samochodowym na torze Oulton Park, co zapoczątkowało nowy rozdział w jej karierze. Wkrótce zaliczyła dalsze występy w kartingu oraz Formule 2.

W 1976 roku startowała w nowo powstałej serii Shellsport F1 (bazującej w Wielkiej Brytanii), gdzie używano starszych modeli samochodów Formuły 1. W klasyfikacji końcowej zajęła wysokie, czwarte miejsce[2].

Dobra postawa w Shellsport zaowocowała zgłoszeniem do Grand Prix Wielkiej Brytanii na torze Brands Hatch, ale za kierownicą samochodu Surtees nie zdołała zakwalifikować się do wyścigu. W tym przypadku została dopiero drugim – i jak do tej pory – ostatnim zawodnikiem, który używał numeru startowego "13" w historii Formuły 1 (pierwszym był Moisés Solana).

W 1977 roku kontynuowała występy w Shellsport F1. Zajęła szóste miejsce w klasyfikacji generalnej; jej najlepszymi wynikami w sezonie było dwukrotnie osiągnięte drugie miejsce (Snetterton, Donington Park)[3].

W 1978 roku po raz kolejny, tym razem w barwach Hesketha, próbowała zakwalifikować się do wyścigów Formuły 1, lecz po nieudanych występach w Argentynie i Brazylii powróciła do Shellsport F1 (przemianowanej na Aurora F1 Series).

W trakcie kolejnych trzech sezonów istnienia tego cyklu jej najlepszym wynikiem było ponownie drugie miejsce (Zandvoort 1978), ale w klasyfikacji generalnej zajęła odpowiednio czternastą i dwukrotnie dwudziestą pozycję.

Oprócz trzech zgłoszeń do eliminacji mistrzostwa świata, wzięła także udział w dwóch wyścigach niezaliczanych do punktacji (Race Of Champions 1977, gdzie zajęła dwunaste miejsce i BRDC International Trophy 1978, którego nie ukończyła z powodu wypadku).

Dalsza kariera[edytuj | edytuj kod]

Po upadku Aurora F1 Series w 1980 roku startowała w wyścigach samochodów sportowych. Po zakończeniu kariery została instruktorem w szkole dla młodych kierowców Skipa Barbera. W 2005 roku objęła funkcję dyrektora w firmie iRacing, zajmującej się symulatorami wyścigowymi.

Na początku lat 90. XX wieku wróciła do narciarstwa. Na ZIO w Albertville startowała w pokazowej konkurencji narciarstwa szybkościowego. W 1994 roku ustanowiła rekord prędkości w kategorii kobiet (200,699 km/h), co do dnia dzisiejszego pozostaje siódmym najlepszym wynikiem w historii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Niektóre źródła podają jako rok urodzenia 1946.
  2. 1976 Shellsport International Series (ang.). silhouet.com. [dostęp 2009-09-27].
  3. 1977 Shellsport International Series (ang.). silhouet.com. [dostęp 2009-09-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]