Bieg zjazdowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zjazd
ilustracja
Główna organizacja

Międzynarodowa Federacja Narciarska (FIS)

Charakterystyka
Sport kontaktowy

nie

Zjazd (dawniej bieg zjazdowy)olimpijska konkurencja narciarska, rozgrywana zarówno przez kobiety, jak i mężczyzn, jedna z podstawowych obok slalomu, slalomu giganta i supergiganta.

Konkurencja polega na przejechaniu w jak najkrótszym czasie trasy wyznaczonej bramkami kierunkowymi o jednakowym kolorze (np. czerwone lub niebieskie). Bramka składa się z dwóch par tyczek z rozpiętą między nimi płachtą tego samego koloru (0,75x1 m). Minimalna szerokość trasy to 30 m. Trasa zjazdu powinna wymuszać od zawodnika wykazanie się techniką, odwagą, szybkością i kondycją fizyczną. Trasa musi być zróżnicowana i sytuacyjnie ograniczać prędkości przejazdu. Miejsca, w których zawodnik może wypaść z trasy muszą być odpowiednio zabezpieczone. Różnica wysokości między startem a metą zależy od rodzaju zawodów. W zawodach najwyższej rangi (ZIO, MŚ, PŚ) dla mężczyzn wynosi od 800 do 1100 m; w zawodach FIS dla mężczyzn od 450-1100 m; dla kobiet od 450-800 m. Zjazd może odbyć się w jednym lub w dwóch przejazdach.

Werner Heel włoski narciarz alpejski podczas zjazdu w Val Gardena w roku 2012

Zawodników obowiązuje trening na trasie zawodów, który jest integralną częścią zawodów (trwa 3 dni, minimalnie 1 dzień). Organizator jest zobowiązany do przeprowadzenia co najmniej jednego treningu z pomiarem czasu, który musi zaliczyć startujący zawodnik. Zawodników obowiązują kaski.

Po raz pierwszy w Polsce bieg zjazdowy został przeprowadzony na mistrzostwach Polski w 1929 roku w Zakopanem. Mistrzostwa te były jednocześnie I Międzynarodowymi Zawodami FIS, przyznanymi Polsce z okazji 10-lecia PZN. W ramach programu Międzynarodowych Zawodów FIS w dniu 6 lutego 1929 rozegrano również tenże Bieg Zjazdowy celem zebrania doświadczeń dla Federacji o biegach tego rodzaju. Pierwszym nieoficjalnym Mistrzem Świata w Biegu Zjazdowym oraz Mistrzem Polski został Bronisław Czech (Polska), drugi był William Bracken (Anglia), a trzecim Stefan Lauener (Szwajcaria).

Oficjalnie po raz pierwszy w programie mistrzostw świata w narciarstwie alpejskim bieg zjazdowy pojawił się w roku 1931 w Mürren, a pierwszymi mistrzami świata w tej dyscyplinie zostali Esmé MacKinnon i Walter Prager. Siedemnaście lat później, podczas igrzysk olimpijskich w St. Moritz konkurencja ta znalazła się po raz pierwszy w programie olimpijskim, a pierwszymi tryumfatorami zostali Francuz Henri Oreiller i Szwajcarka Hedy Schlunegger. Małą Kryształową Kulę w biegu zjazdowym najwięcej razy zdobywali: wśród mężczyzn Austriak Franz Klammer pięciokrotnie oraz jego rodaczka Annemarie Moser-Pröll, która siedmiokrotnie triumfowała w rywalizacji kobiet.

Reprezentanci Polski dotychczas nie zajmowali czołowych miejsc w tej konkurencji podczas najważniejszych imprez, ani też w zawodach zaliczanych do klasyfikacji Pucharu Świata.

Zjazd ze względu na prędkości uzyskiwane na trasie, należy do najbardziej niebezpiecznych konkurencji narciarstwa alpejskiego. Zdarzały się z udziałem zawodników wypadki śmiertelne na trasie, a najbardziej znanymi jest upadek podczas zawodów w Garmisch-Partenkirchen 29 stycznia 1994 dwukrotnej mistrzyni świata w supergigancie Austriaczki Ulriki Maier oraz Francuzki Régine Cavagnoud, która zmarła dwa dni po upadku na stoku podczas treningu na lodowcu w Austrii w 2001 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]