Dobrzyca (dopływ Piławy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dobrzyca
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Rzeka
Długość 64,3 km
Powierzchnia zlewni 925 km²
Źródło
Miejsce w okolicy Łubowa
Ujście
Recypient Piława
Miejsce na północ od Piły

Dobrzycarzeka dorzecza Warty o długości 64,3 km i powierzchni zlewni 925 km²[1], prawy dopływ Piławy.

Wypływa na wschód od Czaplinka w okolicy wsi Łubowo i płynie w kierunku południowo-wschodnim. Po minięciu wsi Motarzewo przepływa przez niewielkie jezioro Machliny Wielkie i dalej płynąc w kierunku południowym mija miejscowości: Nowa Wieś, Dobrzyca, Golce. W okolicach Wałcza przyjmuje swoje dopływy: Kłębowiankę i Piławkę. W miejscowości Ostrowiec przechodzi pod drogą krajową nr 22 i płynie w kierunku południowo-wschodnim. Do Piławy wpada na północ od Piły.

Według danych oceny stanu wód Dobrzycy z 2010 wykonanej w dwóch punktach (powyżej ujścia Świerczyńca oraz ujścia rzeki do Piławy) określono II klasę elementów biologicznych, II klasę elementów fizykochemicznych oraz dobry stan ekologiczny[2].

Do 1945 r. stosowano niemiecką nazwę Döberitz Fluß[3]. Na polskiej mapie wojskowej z 1936 r. przy oznaczeniu rzeki podano polski egzonim Dobrzyca[4]. W 1949 r. ustalono urzędowo polską nazwę Debrzyca[5]. W 2006 r. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych wskazała nazwę Dobrzyca[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Wałcz. Wałcz: 2012, s. 40 (Załącznik Nr 1 do Uchwały Nr XXIV/143/2012 Rady Gminy Wałcz z dnia 29 listopada 2012 r.)
  2. II Ocena stanu wód W: Stan środowiska w województwie zachodniopomorskim w roku 2010. WIOŚ Szczecin, 2012-01-04, s. 36
  3. Arkusz 2765 Breitenstein W: Topografische Karten (Meßtischblätter) 1:25 000. Das Reichsamt für Landesaufnahme, 1936.
  4. Arkusz 43 Bydgoszcz. Mapa operacyjna 1:300 000. Wojskowy Instytut Geograficzny, Warszawa: 1936.
  5. Rozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (M.P. z 1949 r. Nr 17, poz. 225, s. 7)
  6. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red). T. 1. Cz. 1: Wody płynące, źródła, wodospady. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006. ISBN 83-239-9607-5.