Łubowo (województwo zachodniopomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Łubowo
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat szczecinecki
Gmina Borne Sulinowo
Liczba ludności 1300
Strefa numeracyjna (+48) 94
Kod pocztowy 78-445
Tablice rejestracyjne ZSZ
SIMC 0311585
Położenie na mapie gminy Borne Sulinowo
Mapa lokalizacyjna gminy Borne Sulinowo
Łubowo
Łubowo
Położenie na mapie powiatu szczecineckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu szczecineckiego
Łubowo
Łubowo
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Łubowo
Łubowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łubowo
Łubowo
Ziemia53°35′09,31″N 16°23′11,18″E/53,585919 16,386439

Łubowo (niem. Lubow[1]) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, w gminie Borne Sulinowo, nad jeziorem Lubicko Wielkie (168 ha, na jeziorze znajduje się wyspa Lubicka - ok.25 ha), w pasmie jezior Pojezierza Drawskiego (w promieniu kilkunastu km od wsi liczne zbiorniki jeziorne), przy drodze krajowej nr 20 Stargard Szczeciński - Szczecinek - Gdynia.

W latach 1946-54 siedziba gminy Łubowo.

Pierwsze informacje o osadnictwie na terenach dzisiejszego Łubowa pochodzą z VI-V wieku p.n.e. Natrafiono tu również na znaleziska z epoki brązu. Tzw. "sosnowa górka", znajdująca się w pobliżu łubowskiego kąpieliska nad jeziorem Lubicko Wielkie, była miejscem kultu słowiańskich bóstw. W 1925 r. niemieccy rybacy wyłowili z jeziora słup kultowy przedstawiający Belbuka - opiekuńczego bożka osady. Na terenie Łubowa-Kolonii odkryto groby skrzynkowe - pozostałość kultury wschodnioeuropejskiej. Przez długi czas ziemie te znajdowały się pod władaniem zakonu templariuszy.

Obecnie miejscowość liczy ok. 1138 mieszkańców. W Łubowie znajduje się Zespół Szkół (szkoła podstawowa i gimnazjum), Zakład Przemysłu Drzewnego i Ośrodek Zdrowia

Rozbudowuje się baza turystyczna - rozwijają się gospodarstwa agroturystyczne, powstają pola namiotowe z dostępem do wody pitnej.

W Łubowie znajduje się również neoromański kościół z 1734 r., przebudowany w 1863 r., z późnogotyckim tryptykiem z końca XV w. względnie ok. 1510 r. Figury w środkowej części przedstawiają NMP w otoczeniu świętych (Jakuba i Antoniego), skrzydła natomiast zawierają rzeźby 12 innych świętych. Jego autorstwo przypisywane jest szkole Wita Stwosza lub nawet samemu mistrzowi. Po kradzieży w 1994 roku tryptyk został poddany renowacji. Parafii Wniebowzięcia NMP podlega pięć kościołów filialnych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1927 r. odnaleziono w Łubowie prehistoryczne skorupy i grób skrzynkowy. W 1958 r., dzięki współpracy Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Archeologicznych w Koszalinie i Katedrą Archeologii Polski Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, rozpoczęto prace wykopaliskowe w pobliżu jeziora Lubicko Wielkie, w odległości około 1 km, na północ od Łubowa, na wzgórzu zwanym „Sosnowa Górka”. U stóp tego wzgórza znajduje się kotlinka torfowa, przez którą przepływa potok Biały, odgrywający w czasach prehistorycznych role naturalnej przeszkody wodnej oraz granicy osady. Po przeprowadzeniu prac wykopaliskowych oraz dokładnych badań archeolodzy dowiedli, że pierwsi osadnicy na terenie obecnego Łubowa byli tu już w neolicie. Wskazują na to znalezione różnego rodzaju narzędzia m.in. kamienna siekierka lub fragment krzemienia służący do wyboru narzędzi. W 1967 r. na terenie Łubowa – kolonii zostały przypadkowo odkryte urny z prochami ludzkimi. Podjęto prace badawcze połączone z archeologiczną penetracją terenów wokół Łubowa. Odkryte cmentarzysko leży w widłach dróg prowadzących z Czaplinka i Rakowa do Łubowa.

W okresie wczesnego średniowiecza tj. między VII a XII w., Łubowo przeżywało najbujniejszy rozwój osadniczy, gospodarczo–społeczny i kulturalny. W tym to okresie na terenie wioski rozwijały się przynajmniej trzy osady, które były związane z grodem obronnym w Rakowie.

Pamiątką po przedchrześcijańskich wierzeniach Słowian na terenie Pomorza Środkowego jest rzeźbiony posąg kamienny tzw. Belbuka wydobytego z dna jeziora Lubickiego Wielkie. Prawdopodobnie figura znajdowała się w wyodrębnionej części lasu, na którymś z licznych wzniesień. Figura bożka według podania została zatopiona w jeziorze, gdy wyprawa Ottona z Bambergu dotarła nawet do jeziora Lubicko Wielkie. Posąg wydobyty został w 1925 r. przez niemieckich rybaków. Przedstawia on postać ludzką o wysokości 120 cm. Wykonany jest z piaskowca, noszącego wyraźne ślady erozji. Ten fakt wskazuje na to, że musiał on długo przebywać w wodzie. Bardzo prymitywna rzeźba uwidaczniała twarz człowieka z brodą. Posążek pozostawiono na miejscu, a zdarzenie upamiętniła skromna notatka w prasie szczecineckiej o znalezieniu tzw. Götzenstein.

Po śmierci Bolesława Krzywoustego w 1138 r. ziemie polskie zostały rozdzielone pomiędzy jego synów. Walki, jakie rozpoczęły się między nimi o władzę, doprowadziły do oderwania się Pomorza Zachodniego od Polski w 1181 r., co ułatwiło dalszą jego germanizację. Jednakże Łubowo wchodzące w skład ziemi wałeckiej wchodziło jeszcze w granice państwa polskiego. Granica między Pomorzem a Wielkopolską około r. 1220 na odcinku między Gwdą a Drawą, przecinała jezioro Lubieszewskie, a koło Złocieńca skręcała na północ pozostawiając jezioro Drawskie po stronie Wielkopolskiej. Następnie biegła w kierunku wschodnim i przecinała jezioro Pile i docierała do rzeki Gwdy. W 1226 r. Konrad Mazowiecki sprowadził do Polski i osadził na Ziemi Chełmińskiej rycerzy Zakonu Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie, powstałego w 1190 r.. W Polsce rycerzy tego zakonu nazywano Krzyżakami. Ich zadaniem była ochrona Mazowsza przed najazdami Prusów. Jednakże z biegiem czasu Krzyżacy zorganizowali niezależne państwo, ciągle grożąc Polsce połączeniem z innym państwem niemieckim – Brandenburgią. Sytuacja zaczęła się poważnie komplikować, szczególnie w połowie XIII w., kiedy to Brandenburczycy zaczęli władać Ziemią Lubuską, którą sprzedał im w 1249 r. książę legnicki Bolesław Rogatka, a od 1284 r. ziemiami położonymi nad Drawą, które oddał im w zastaw książę pomorski Bogusław IV. Dla Polski zaistniała bardzo groźna sytuacja, gdyż posiadłości Krzyżaków i margrabiów brandenburskich zaczęły się zbliżać ku sobie, co w przyszłości mogło doprowadzić do utworzenia wspólnej granicy tych wrogich Polsce państw. W takiej sytuacji Polska zostałaby odcięta od Pomorza Zachodniego i tym samym od morza. Dalekowzroczna polityka Przemysła II spotykała się z przeciwdziałaniem Brandenburczyków i zakonu krzyżackiego, z czego Przemysł II zdawał sobie sprawę, jak również i z tego, że własnymi siłami nie sprosta wrogom, dlatego postanowił sprowadzić do Polski zakon templariuszy. Zadaniem tego zakonu było powstrzymanie brandenburskiej ekspansji na wschód. Przemysł II nadał wówczas templariuszom dość znaczne obszary nad jeziorem Drawsko.Ziemie nadane templariuszom utworzyły komandorię (ośrodek polityczny, gospodarczy i administracyjny tych posiadłości) zwaną Tempelborch .W granicach nowo utworzonej komandorii znalazła się także wieś Łubowo, obok w której istniał również folwark. Jego dokładna data powstania nie jest jednak znana. Przypuszcza się, że istniał on już w okresie kolonizacji i chrystianizacji prowadzonej przez templariuszy w latach 1286 – 1312, a później, od 1345 r. i  joanitów. Wiadome natomiast jest, że templariusze po otrzymaniu przywileju zaczęli zagospodarowywać otrzymane tereny. Folwark Łubowo był jednym z 4 majątków komandorii tempelborchskiej .Z chwilą pojawienia się templariuszy na granicy pomorsko-brandenbursko – krzyżackiej sytuacja uległa zasadniczej zmianie. Zakon podlegał papieżowi, stąd jakikolwiek konflikt wynikający z ekspansji brandenbursko - krzyżackiej był jednocześnie konfliktem z papiestwem.

Od 1368 r. komandoria czaplinecka wraz z ziemią wałecką wchodziła w skład odradzającego się państwa polskiego. Jej właściciele joannici stali się lennikami polskimi. Pod bokiem polskiego namiestnika i wbrew zawartym układom prowadzili nadal własną politykę przeciw Pomorzu i Polsce. Doprowadzili nawet do zbrojnych walk z Warcisławem VII ze Szczecinka, który w 1376 r. zdobył zamki w Machlinach i Czaplinku. Tylko zamek w Drahimiu oparł się wówczas najazdowi, dzięki swojej solidnej budowie i dogodnemu usytuowaniu .Komendanci joaniccy wykorzystując osłabienie zainteresowania się króla Ludwika Węgierskiego i królowej Jadwigi sprawami Pomorza, zdradzili układ drawski z 1368 r.. Związali się ponownie z Brandenburgią i Krzyżakami, stając się znowu pomostem między obydwoma wrogimi Polsce krajami i skutecznie oddzielając Pomorze od Polski. W 1391 r. ziemia wałecka została wykupiona przez króla Władysława Jagiełłę i na stałe wcielona do Korony. Natomiast w 1402 r. Krzyżacy nabyli od Brandenburgii tereny Nowej Marchii. Po jej zakupieniu zaczęli zgłaszać pretensje do ziemi wałeckiej. Na kilka lat przed decydującą bitwą grunwaldzką obie strony - Polska i zakon, starały się zająć ważne strategicznie ziemie. Krzyżacy dążyli do zajęcia wszystkich zamków polskich, a przede wszystkim Drahimia i Wałcza. Gdy Zakon zaatakował ziemię wałecką, Polacy oblegli grody nad Notecią i Drawą. W 1406 r. z rozkazu króla Władysława Jagiełły zdobyto twierdzę nad Drawą – Osieczno. Ale już w 1407 r. wojska polskie daremnie atakowały Santok i Drezdenko. Nie mogąc nic zyskać na południu, uderzył Jagiełło na północ. Na jego rozkaz starosta generalny Wielkopolski – Tomasz z Węgleszyna w 1407 r. zdobył szturmem ważną twierdzę Drahim. Warownia stała się odtąd siedzibą starostów polskich. Z dawnej komandorii czaplineckiej utworzono starostwo drahimskie z siedzibą w zamku. Stąd też starostwie polscy prowadzili liczne wypady zbrojne przeciw Krzyżakom. Po zdobyciu zamku w Drahimiu przez Polaków, niektóre rody niemieckie przeszły na stronę polską, a Arnold von Walde sprzedał nawet królowi polskiemu swoją część miasta Złocieńca. W odwet za to Krzyżacy wyruszyli zbrojnie na Wałcz, zamieniając go w kupę popiołów. Tylko zamek broniony przez polską załogę i mieszczan zdołał się utrzymać. W tym samym czasie inne wojska polskie najechały na Kalisz Pomorski, znajdujący się w rękach zakonu. Na wieść o tym Krzyżacy rzucili się w pościg za tymi wojskami, które w tym czasie wycofywały się przez Tuczno i Człopę, i dopadły je pod Wieleniem. Dwie polskie chorągwie zostały zupełnie zniszczone, a na placu boju zginęło około 500 polskich rycerzy. Na początku 1409 r. Polacy znowu najechali na Kalisz Pomorski, w odwet za co rody Nowej Marchii najechały i złupiły okolice Człopy . W 1409 r. atmosfera stawała się coraz gorętsza. Stosunki polityczne Zakonu i Polski pogarszały się z dnia na dzień. Polacy utrzymali jednak w swych rękach ważne zamki w Wałczu i Tucznie, a silną załogę pozostawili w twierdzy drahimskiej. Tereny starostwa drahimskiego w 1668 r. były bardzo zniszczone i wyludnione. Wioska Łubowo w 1668 r. liczyła zaledwie 100 osób, gdyż duża liczba jej mieszkańców uciekła, zginęła lub została wypędzona. Przez spory graniczne, wojnę 30 – letnią, wojny polsko – szwedzkie, przez zarazy i następstwa wojen, choroby i pomory, podupadły liczne gospodarstwa chłopskie. Jeszcze w 1668 r. w Łubowie było gospodarstwo sołtysa z 2 sołtysami, karczma, 5 wolnych gospodarstw, a z dawnych 26 półgospodarstw w 1668 zostało tylko 11, z dawnych 6 zagród wyrobników pozostało 5. Gospodarstwa były wyniszczone i uprawa roli ograniczona do minimum. Brakowało ludzi, bydła pociągowego i ziarna na zasiew. W 1668 r. stosunki gospodarcze w Łubowie nie były jeszcze normalne. Folwark wysiewał zaledwie 150 miarek zamiast 250 jak w dawnych czasach. Liczne gospodarstwa były opuszczone, budynki częściowo zniszczone, a duże obszary leżały puste. Stan zwierząt na folwarku był bardzo zmniejszony. Folwark posiadał tylko 14 sztuk bydła – dawniej ponad 100, tylko 9 świń – dawniej ponad 50, 249 owiec – dawniej aż 500 – 1000. Warto wiedzieć, że w 1630 r. dzierżawcą Łubowa był szlachcic Stefan Starzeński, który w roku 1633 pracował w przedstawicielstwie polskim w Moskwie. Można więc domyśleć się, jak bardzo wioska i okolice ucierpiały przez liczne grabieże i spustoszenia, siane przez obcego żołnierza przechodzącego przez tę część Polski.

Po pierwszej wojnie światowej szczególnie widoczny był upadek gospodarczy Pomorza Zachodniego, a z nim Ziemi Łubowskiej. Przyczyna odpływu ludności niemieckiej z Pomorza i zacofania tego regionu w porównaniu do reszty Niemiec leżała w braku naturalnej jej jedności ekonomicznej z ziemiami Rzeszy. Na terenie Pomorza Zachodniego powstały 2 potężne poligony wojskowe w Czarnem – Truppenuebungsplatz Hammerstein oraz w Bornem – Truppenuebungsplatz Gross Born. Szczególne znaczenie miał poligon w Bornem. Rok 1939 pokazał w jakim celu Niemcy budowali obiekty wojskowe na Pomorzu Zachodnim. Z lotnisk pomorskich m.in. Bornego, ruszyły samoloty niemieckie, niosące śmierć i zniszczenie Polski. Z poligonów pomorskich m.in. z Bornego, wyruszyły na podbój Polski i świata dywizje hitlerowskie. Na poligonach i koszarach Pomorza Zachodniego szkolono wojsko. Setki oficerów artylerii przygotowała oficerska szkoła podchorążych artylerii w Bornem. Wychowankowie tej szkoły słynęli z fanatycznego oddania idei hitlerowskiej. Z terenów Szczecinka na Polskę wyruszył także XIX Korpus Pancerny gen. Heinza Guderiana, który ściągnięty został do Bornego. Ludność Łubowa w latach międzywojennych trudniła się rolnictwem. Po dojściu Hitlera do władzy w 1933 r. młodzież znalazła zatrudnienie w pracach budowlanych. W latach 1934/35 duża liczba osób pracowała w Bornem przy budowie poligonu oraz Wału Pomorskiego. W tych samych latach duża liczba młodzieży Łubowa pracowała przy budowie drogi Czaplinek – Łubowo – Silnowo oraz Łubowo – Borne. Za wykonywanie takich prac państwo niemieckie płaciło dość wysokie pensje, co spowodowało znaczne zwiększenie rzeszy robotników. Na kilka dni przed wybuchem drugiej wojny światowej w Łubowie zakończono budowę dwóch nastawni kolejowych oraz przystąpiono do gromadzenia materiałów budowlanych potrzebnych do budowy nowego dworca kolejowego. Do tego jednak nie doszło, gdyż wybuchła wojna światowa i państwo niemieckie zabroniło budowy jakichkolwiek obiektów państwowych, a nawet prywatnych.

W kilka miesięcy po wybuchu drugiej wojny światowej na terenie Łubowa i okolic zaczęli pojawiać się pierwsi jeńcy wojenni, byli żołnierze europejskich armii regularnych. Wbrew przepisom Konwencji Haskiej i Genewskiej, zmuszeni do pracy w rolnictwie w charakterze robotników rolnych, stanowili darmową siłę najemną hitlerowskiej Trzeciej Rzeszy na Pomorzu Zachodnim. Do Łubowa przywieziono ich około trzydziestu. Najpierw byli to jeńcy polscy wzięci do niewoli po zakończeniu wojny obronnej Polski we Wrześniu 1939 r. Już następnego roku pojawili się jeńcy francuscy. Wszyscy jeńcy byli zatrudniani u miejscowych „baorów”, bądź w prywatnych zakładach produkcyjnych, tartaku lub mleczarni . Od początku 1941 r. do połowy 1943 r. w mleczarni pracowało 2 jeńców francuskich i 1 jeniec polski. Ten ostatni pracował tu przez całą wojnę aż do wyzwolenia tych terenów przez wojska sowieckie. W drugim zakładzie produkcyjnym – tartaku – pracowało 2 jeńców. Reszta natomiast była „porozrzucana” po całej wsi i pracowała u większych gospodarzy potrzebujących rąk do pracy. Takich gospodarstw w Łubowie było znacznie więcej niż takich, które nie zatrudniały jeńców. Inna sytuacja niż w Łubowie przedstawiała się w okolicznych wioskach. Były to wioski zamieszkiwane przez ludność, która trudniła się rolnictwem. W tych wioskach liczba jeńców była wyższa niż w Łubowie. W Noblinach (3 km od Łubowa) przez całą wojnę u „baorów” pracowali jeńcy polscy, sowieccy, włoscy, francuscy, jugosłowiańscy, a nawet greccy. Podobna sytuacja panowała w Jeziornie (6 km od Łubowa), gdzie pracowali tylko jeńcy polscy. Jak wynika z relacji jednego z pracowników, mleczarnia w Łubowie zaopatrywała w żywność jednostki SS i Wehrmachtu z Bornego. Na robotnikach przymusowych Pomorza Zachodniego, Niemcy stosowali wymóg pracy w niedziele i święta, bez żadnych istniejących potrzeb. Wzbudziło to niemal sprzeciw, zwłaszcza robotników nakazom pracy w niedziele i święta zarówno powodu nadmiernej eksploatacji ich sił jak i obrażania ich uczuć religijnych. Obowiązek świętowania u tych ludzi był głęboko zakorzeniony. W Łubowie obcokrajowcy wykorzystujących wolne godziny w niedziele i święta, Niemcy traktowali jako włóczęgów. Miejscowy wójt wydał nawet zarządzenie nakazujące zatrudnianie, zwłaszcza Polaków, w tych dniach, aby zagwarantować większe „bezpieczeństwo” ludności niemieckiej. Ludność niemiecka w Czarnym Małym (6 km od Łubowa) w latach 1943 – 1945 żyła w ciągłej obawie przed niespodziewanym odwetem ze strony zatrudnionych w tej wsi cudzoziemców. Wśród społeczeństwa niemieckiego krążyły wiadomości, że obcokrajowcy są zorganizowani i posiadają broń. Mówiono, że w innych miejscowościach jest jeszcze gorzej, gdyż Polacy posiadają broń i grożą Niemcom wymordowaniem.

Z okolic Łubowa znane są 2 obozy jenieckie. Są to: Stalag II H Gross Born i Oflag II D Grossborn – Westfalenhof /Kłomino/ , gdzie w roku 1940 przebywali najpierw oficerowie – jeńcy francuscy, od 1941 r. polscy oficerowie przywiezieni z Choszczna. W obozie w Bornem w październiku 1939 r. przebywali polscy jeńcy z wojny obronnej, wzięci do niewoli głównie w województwie bydgoskim i na Wybrzeżu. Na terenie obozu działał teatr zwany „Teatrem Symbolów”, założony przez Leona Kruczkowskiego i Józefa Korzeniowskiego. Zorganizowano też kursy różnych specjalności oraz orkiestrę rozrywkową i symfoniczną.

Po opuszczeniu ziemi pomorskiej przez wojska hitlerowskie w marcu 1945 r., zaczęła tworzyć się polska administracja wojskowa. Przystąpiono do tworzenia nowego podziału terytorialnego zajmowanych ziem, zwanych oficjalnie Ziemiami Odzyskanymi. Tereny obwodu szczecineckiego, w skład którego wchodziła Ziemia Łubowska, były częścią składową Okręgu Pomorze Zachodnie, a jego granice pozostały zgodne z dawnym, niemieckim podziałem administracyjnym. Utrzymano również dawny podział na gminy, których nazwę postanowiono zmienić na gromady. Weszły one w skład większych jednostek terytorialnych, jakimi były gminy wiejskie. Administracja cywilna w Łubowie została utworzona w dniu 20 maja 1945 r. W skład ówczesnej gminy Łubowo weszło 26 miejscowości położonych w 12 sołectwach. Niebawem, bo już w dniu 28 czerwca 1950 r., na skutek kolejnej reformy administracyjnej naszego kraju, utworzono województwo koszalińskie, w skład którego weszło 14 powiatów wschodnich województwa szczecińskiego, a wśród nich powiat szczecinecki z Ziemią Łubowską. W dniu 25 września 1954 r. uchwalona została ustawa o nowym podziale administracyjnym Polski. W jej świetle dotychczasowe gminy zostały podzielone na mniejsze jednostki – gromady. W gromadzie Łubowo znalazły się miejscowości: Łubowo, Rakowo i Liszkowo. Z południowej części dawnej gminy Łubowo utworzono gromadę Ostroróg, w skład której weszły takie miejscowości: Ostroróg, Jeziorna, Czochryń, Nobliny. Z terenu gminy Czaplinek do gromady Ostroróg weszły: Czarne Małe, Łysinin, PGR Dobrzyca, a z gminy Sypniewo, powiat Wałcz, Starowice i Dudylany. Z dniem 1 stycznia 1958 r. zniesiono w województwie koszalińskim 37 gromad, wśród nich gromadę Ostroróg, którą ponownie włączono do gromady Łubowo. Kolejna ustawa o utworzeniu gmin i zmianie ustawy o radach narodowych została wydana w dniu 29 listopada 1972 r., a weszła w życie z dniem 1 stycznia 1973 r. W województwie koszalińskim w miejsce 120 gromad powołano tym razem 89 gmin. Wtedy to miejscowość Łubowo wraz z sołectwami: Ciemino, Jeleń, Juchowo, Kiełpino, Jeziorna, Komorze, Krągi, Kucharowo, Liszkowo, Łączno, Nobliny, Okole, Pile, Radacz, Rakowo, Silnowo, Śniadowo, Starowice, Uniemino, weszło w skład gminy Silnowo. W dniu 2 października 1993 r. miejscowość Borne Sulinowo otrzymała status miasta, zaś przeniesienie gminy z Silnowa do Bornego Sulinowa nastąpiło z dniem 1 stycznia 1995 r. Po dzień dzisiejszy Łubowo znajduje się w gminie Borne Sulinowo, powiat Szczecinek.

W 1950 r. na terenie gminy Łubowo znajdowały się cztery zakłady przemysłowe, takie jak: Tartak Lasów Państwowych w Łubowie, Okręgowa Mleczarnia Spółdzielcza w Łubowie, Gminna Spółdzielnia „Samopomoc Chłopska” w Łubowie oraz Młyn Elektryczny oraz dwa PGR-y w Liszkowie i Dąbie. W obecnym czasie największym pracodawcą w Łubowie jest Zakład Przemysłu Drzewnego Łubowo, Polskie Koleje Państwowe, szkoła, gospodarstwo rolne powstałe na bazie byłego PGR-u oraz Lasy Państwowe.

Otwarcie Publicznej Szkoły Powszechnej w Łubowie odbyło się w dniu 9 września 1945 r.. W uroczystościach wziął udział Inspektor Szkolny Powiatu Szczecinek Teofil Hagiel oraz przedstawiciele miejscowych władz samorządowych. Pierwszą nauczycielką i kierownikiem szkoły równocześnie była Wanda Wiśniowska, a od 1 listopada 1945 r. Stefan Melnicki. Naukę w szkole podjęły dzieci polskie oraz dzieci autochtonów . Ich liczba wynosiła 26, lecz ciągle ulegała wzrostowi ze względu na napływ osadników. I tak np. w grudniu wynosiła już 82 uczniów, a w czerwcu – 98 uczniów. Dzieci pochodziły z różnych stron przedwojennej Polski, a w szkole słychać było różnice gwarowe z Wileńszczyzny, Podola, Warszawy, Kielecczyzny, Wielkopolski i Pomorza. Ale byli również i tacy uczniowie, którzy w ogóle nie potrafili mówić po polsku. W 1946 r. do szkoły w Łubowie uczęszczały dzieci z Łubowa, Noblin, Rakowa i Czarnego Małego. Sprawami rozwoju szkolnictwa i remontu zaplecza na terenie gminy w 1949 r. zajmowała się samorządowa Komisja Oświatowa z kierownikiem Szkoły Podstawowej w Łubowie Stefanem Melnickim jako przewodniczącym. W 1953 r. utworzony został zespół pieśni i tańca, którego prowadzeniem zajął się kierownik szkoły. Przy wydatnej pomocy Komitetu Rodzicielskiego wykonano stroje ludowe, a zespół występował na wielu uroczystościach i akademiach. Rok szkolny 1958|59 był rokiem ożywienia i rozwoju zespołów artystycznych w szkole w Łubowie. Zespół teatralny wystawił sztukę sceniczną „Baśń o zaklętym kaczorze” i na eliminacjach powiatowych zajął trzecie miejsce. W 1969 r. w szkole w Łubowie nauczali: Stefan Melnicki, Adela Melnicka, Krystyna Archimowicz, Zofia Białasek, Daniela Gajderowicz, Kazimiera Kowalczuk, Stefan Niewczas, Sabina Pierwieniecka, Janina Pietrzak, Stefania Sondej i Bogusława Żychlińska. W 1973 r. dyrektorem szkoły w Łubowie został Stanisław Zabrocki. Z dniem 1 września 1977 r. szkoła w Łubowie została zreorganizowana. Decyzją Kuratora Oświaty i Wychowania w Koszalinie otrzymała ona status Zbiorczej Szkoły Gminnej stając się jednocześnie jej siedzibą. W pierwszej połowie lat osiemdziesiątych funkcję dyrektora szkoły pełnił Tadeusz Ostrowski, a od 1984 r. Jan Grondys, który dokonał rozbudowy szkoły. Od 1992 r. dyrektorem szkoły jest Stanisława Płaszczyńska. W dniu 14 października 1995 r. odbyła się uroczystość 50 lecia Szkoły Podstawowej w Łubowie i nadania jej imienia Pierwszych Osadników. Szkoła otrzymała również sztandar.

Początki powojennej parafii w Łubowie sięgają uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny – 15 sierpnia 1945 r.. W tym to dniu dziekan szczecinecki ks. Anatol Saługa w asyście salezjanina ks. Bernarda Zawady uroczyście poświęcił Kościół Parafialny w Łubowie. Tak powstała parafia licząca wówczas 20 wiosek. Uroczystość zgromadziła tłumy wiernych. Przez dwa tygodnie urząd proboszcza pełnił ks. Bernard Zawada, którego niebawem przeniesiono do Czaplinka. Drugim proboszczem był ks. Józef Pielarczyk, który pozostawił po sobie dobudowaną do kościoła zachrystię oraz podmurówkę pod parkan otaczający świątynię. Kolejnym proboszczem został były kapelan wojskowym ks. J. Wolski, który pełnił swoje obowiązki do marca 1946 r.. Po nim przybył ks. Józef Ważny. Sprowadził on do parafii monstrancję, baldachim procesyjny, balustradę, katafalk i mszał żałobny. Od dnia 10 sierpnia 1946 r. nowym proboszczem  został ks. Jan Kupczak. Przywiózł on ze sobą chorągwie, Stacje Męki Pańskiej oraz chrzcielnicę, którą przeniesiono z Piławy. Zostały wstawione klęczniki do ławek i zakupiono szafę na ornaty. 29.09.1947 r. straż pożarna postawiła krzyż koło tartaku. W lipcu 1948 r. zbudowano parkan wokoło cmentarza kościelnego, zaś w sierpniu rodzina Toczyskich z Liszkowa ofiarowała dzwon stalowy o wadze około 200 kg do kościoła w Łubowie. Kościól posiada obecnie trzy dzwony. W 1949 r. założono światło elektryczne w prezbiterium oraz zaciemniono okna w tymże prezbiterium. W tym samym roku dokonano remontu wnętrza kościoła, m.in.: usunięto ambonę i wstawiono nowy ołtarz. Kolejarze ufundowali figurkę Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej na główny ołtarz, robotnicy tartaku figurkę św. Antoniego, trzy rodziny: Stępniów, Kurzedlaków i Prochoniów – figurkę Serca Pana Jezusa. W dniu 31 września 1959 r. nowym proboszczem w Łubowie został ks. Kaczmarek. Po nim w dniu 28 maja 1960 r. parafię objął ks. Alfred Osipowicz.  W 1966 r. ks. proboszcz A. Osipowicz nie otrzymał zgody od władz gminy na przejście procesji przez Łubowo w święto Bożego Ciała. Władze tłumaczyły to posunięcie tamowaniem ruchu drogowego. W 1974 r. do Kościoła Parafialnego w Łubowie został przeniesiony po generalnej renowacji tryptyk – dzieło Wita Stwosza lub jego uczniów. W 1978 r. proboszczem w Łubowie został ks. Bolesław Drohomirecki.  W dniu 2 czerwca 1990 r. do Łubowa zawitała kopia obrazu Matki Boskiej Jasnogórskiej. W nocy z 17 na 18 sierpnia 1994 r. tryptyk został skradziony z Kościoła Parafialnego w Łubowie, ale dzięki miejscowej i niemieckiej policji oraz Interpolu został odnaleziony i uroczyście przekazany proboszczowi parafii 20 sierpnia 1995 r. Bardzo duże zniszczenia tryptyku spowodowały, że został on poddany konserwacji. Wykonał ją T. Makulec z uczniami Szkoły Toruńskiej. W czasie konserwacji zostały uzupełnione zniszczone elementy. Na kredowo – klejony grunt nałożono czerwony pulment, a na to złoto dukatowo – foliowe i proszkowane. Bardzo duże koszty renowacji pokryli darczyńcy z Polski i Niemiec. Tryptyk powstał ok. 1510 r.; ołtarz szafiasty w formie tryptyku z figurami: Madonny z Dzieciątkiem, św. Jakuba i św. Antoniego w części środkowej i dwoma skrzydłami bocznymi podzielonymi na 4 kwatery boczne, w których stoi 12 mniejszych figur świętych. Kwatery ujęte po bokach kręconymi kolumienkami, u góry zdobione ażurowym ornamentem z wici roślinnej. W dolnej części ołtarza ażurowy prosty ornament maswerkowy. Tło figur złocone.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K. Donorowicz, "Dzieje ziemi Łubowskiej" Toruń 2004. A.Czernik, "Dzieje ziemi szczecineckiej" Poznań 1970)
  • Źródło: http://www.szwajcaria-kaszubska.pl/item/1339-monografia-wsi-lubowo-gmina-borne-sulinowo-woj-zachodniopomorskie<nowiki/>

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]