Dopuszczalna masa całkowita

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dopuszczalna masa całkowita (skrót dmc (małymi literami, bez kropek)[1]) – łączna masa pojazdu (lub zespołu pojazdów) na postoju, gotowego do drogi wraz z masą ładunku deklarowana jako dopuszczalna przez właściwe władze państwa rejestracji pojazdu[2].

Według kodeksu drogowego w Polsce to największa, określona właściwymi warunkami technicznymi, masa pojazdu, obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Dopuszczalna masa całkowita – dmc - Poradnia językowa PWN, sjp.pwn.pl [dostęp 2016-12-07].
  2. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 70/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do transportu drogowego rzeczy. (CELEX: 32012R0070).
  3. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.