Prawo o ruchu drogowym

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ustawa z 20 czerwca 1997
Prawo o ruchu drogowym
Nazwa potoczna kodeks drogowy, prawo o ruchu drogowym
Skrót nazwy u.p.r.d.
Data wydania 20 czerwca 1997
Miejsce publikacji  Polska, Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602
Tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 1137
Data wejścia w życie 1 stycznia 1998
1 stycznia 1999
1 lipca 1999
Rodzaj aktu ustawa
Przedmiot regulacji zasady ruchu drogowego
Status obowiązujący
Ostatnio zmieniony przez Dz. U. z 2013 r. Nr 0, poz. 991
Wejście w życie ostatniej zmiany 31 sierpnia 2014
Przeczytaj: Ważne zastrzeżenia!

Prawo o ruchu drogowym – ustawa regulująca przepisy i zasady obowiązujące uczestników ruchu drogowego.

Akty prawne[edytuj | edytuj kod]

W Polsce do aktów prawnych tworzących prawo o ruchu drogowym zalicza się:

  • Konwencję wiedeńską o ruchu drogowym, ratyfikowaną 24 lutego 1988 r.[1]
  • Ustawę "Prawo o ruchu drogowym" z dnia 20 czerwca 1997 r. wraz ze wszystkimi jej nowelizacjami – zwaną błędnie, aczkolwiek popularnie kodeksem drogowym[2].
  • Ustawę o kierujących pojazdami
  • Kilkanaście rozporządzeń ministra infrastruktury, precyzujących rozmaite aspekty stosowania wcześniej wspomnianej ustawy, m.in.:
    • Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia[3] – określające np. jakie światła, hamulce powinny posiadać różne typy pojazdów oraz w co powinny być wyposażone;
    • Rozporządzenie w sprawie znaków i sygnałów drogowych[4] – definiujące wzory znaków drogowych i sygnałów;
    • Seria rozporządzeń określających zasady przyznawania i odbierania uprawnień do prowadzenia pojazdów;
    • Rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego i zasad karania za naruszenia prawa o ruchu drogowym

Zawartość ustawy prawo o ruchu drogowym[edytuj | edytuj kod]

Ustawa prawo o ruchu drogowym składa się z 7 działów:

  • Dział I: Przepisy ogólne
  • Dział II: Ruch drogowy
  • Dział III: Pojazdy
  • Dział IV: Kierujący
  • Dział V: Kontrola ruchu drogowego
  • Dział Va: Działania na rzecz bezpieczeństwa ruchu drogowego
  • Dział VI: Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe

Działy dzielą się na rozdziały, a niektóre rozdziały dzielą się na oddziały.

Odmienne od europejskich rozwiązania w polskim prawie o ruchu drogowym[edytuj | edytuj kod]

Dopuszczalne prędkości na polskich drogach
Uwaga: autobusy spełniające dodatkowe warunki[a] mogą w Polsce na autostradach i drogach szybkiego ruchu poruszać się do 100 km/h.

Polskie prawo o ruchu drogowym wypracowało rozwiązania odmienne od stosowanych w niektórych krajach Unii Europejskiej. Część z nich odbiega od rozwiązań zawartych w Konwencji Wiedeńskiej o Ruchu Drogowym. Zalicza się do nich:

  • brak norm dla sygnalizacji świetlnej, które zakazywałyby jednoznacznie budowy skrzyżowań, w których dochodzi do przecinania się kierunków ruchu w jednej fazie działania sygnalizacji, w szczególności ruchu pieszego i kołowego (zielone strzałki w prawo włączające się w momencie gdy piesi mają zielone światło, brak realizacji prawa do jazdy w lewo w osobnym cyklu nie krzyżującym się z zielonym światłem dla pieszych itp.);
  • niespójne przepisy dotyczące krzyżowania ruchu samochodowego z ruchem pieszych i rowerzystów, niechroniące skutecznie słabszych uczestników ruchu; m.in. brak jednoznacznego pierwszeństwa przejścia po pasach dla pieszych i – przy zmianie kierunku ruchu przez kierującego samochodem – przejazdu po przejazdach rowerowych[5];
  • brak bezwarunkowego zakazu umieszczania tablic, ogłoszeń, oznaczeń lub urządzeń, które mogłyby być mylnie wzięte za znaki lub inne urządzenia służące do kierowania ruchem[6].

Według opinii Biura Analiz Sejmowych[7] w sytuacji kolizji norm ustawy – prawo o ruchu drogowym oraz Konwencji wiedeńskiej o ruchu drogowym z 1968 r. pierwszeństwo stosowania przysługuje przepisom Konwencji.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Warunki te to m.in.: hamulce wyposażone w system ABS, wbudowany tachograf, zwalniacz i ogranicznik prędkości, homologowane siedzenia, zabezpieczenia bagażu i odpowiedni stan ogumienia

Przypisy

  1. Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 44
  2. Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602, z późn. zm.
  3. Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zmianami
  4. Dz. U. z 2002 r. Nr 170, poz. 1393 ze zmianami
  5. np. art 14 ust. 1 lit. a i art. 26 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym zestawiony z art. 21 lit. 1b i art. 21 lit. 6c Konwencji Wiedeńskiej; wykreślenie art. 27 ust. 2 ustawy od 2002 r. w zestawieniu z art 16 ust. 2 Konwencji
  6. Konwencja Wiedeńska art. 4 p. d i brak analogicznych zapisów w rozporządzeniu z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych, które ogólnie stwierdzają że do ustawienia reklamy przy drodze potrzebne są stosowne zezwolenia
  7. Opinia prawna w zakresie porównania przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym z Konwencją wiedeńską o ruchu drogowym z 1968 r. Zagadnienia wybrane.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]