Dualizm gospodarczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dualizm gospodarczy – dwutorowy rozwój gospodarczy; w nowożytnej Europie polegał na powstaniu w krajach leżących na wschód od Łaby gospodarki folwarczno-pańszczyźnianej (rolnictwo ekstensywne), a na zachód początków gospodarki kapitalistycznej (rolnictwo intensywne). Proces ten rozpoczął się w XVI w.[1][2].

Przyczyny[3][edytuj | edytuj kod]

  • dążenia szlachty do zwiększenia swoich dochodów, w Europie po zachodniej stronie Łaby poprzez zmniejszenie pańszczyzny i zawierania dzierżaw krótkoterminowych, natomiast w Europie na wschód od rzeki poprzez powiększanie folwarków, tym samym odbierając ziemie chłopom.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. A. Mączak, U źródeł nowoczesnej gospodarki europejskiej, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1967, s. 12.
  2. M. Małowist, Podziały polityczne i gospodarcze w Europie w średniwieczu i w dobie wczesnej nowożytności, „Przegląd Historyczny“, 82, 1991, 2, s. 242.
  3. L. Kurkliński, Historyczne podziały Europy a społeczno-gospodarcze uwarunkowania postaw kulturowych wobec bankowości w Polsce, „Kwartalnik Kolegium Ekonomiczno-Społecznego“, 3, 2015, 3 (23), s. 53-54.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]