Pańszczyzna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pańszczyzna – przymusowa i darmowa praca w formie renty feudalnej wykonywana przez chłopów na rzecz właściciela ziemskiego w wymiarze ustalonym jednostronnie przez niego bądź według norm zwyczajowych lub prawnych[1]. Wykształciła się w Europie w okresie feudalnym, po czym powoli zaczęła zamierać w wyniku przechodzenia na czynsz.

Mogła występować jako przymusowy najem do pracy, wówczas była odpłatna[2].

Pańszczyznę należy odróżnić od szarwarku.

Pańszczyzna na świecie[edytuj | edytuj kod]

Historia pańszczyzny sięga czasów starożytnych (Grecja, Rzym). W Europie zachodniej występowała już w VII wieku[1]. Pańszczyzna zaczęła zanikać w Europie od XIV wieku, ale utrzymywała się na niektórych terytoriach, m.in. w Polsce, do XIX wieku.

  • 1811–1850 – zniesienie pańszczyzny w Prusach[3].
  • 1848 r. – zniesienie pańszczyzny w Austrii.
  • 1861 r. – zniesienie pańszczyzny w Rosji[4].
  • 1861 r. – zniesienie pańszczyzny w Królestwie Polskim[5].

Pańszczyzna w Polsce[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Pańszczyzna w Polsce.

Pierwszy projekt zniesienia pańszczyzny w Polsce złożył w 1830 r. w sejmie Królestwa Polskiego Jan Olrych Szaniecki. Projekt jednak został odrzucony przez posłów[6].

Prawo międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

Konwencja z 1956 zalicza pańszczyznę do instytucji i praktyk zbliżonych do niewolnictwa, definiując ją jako stan lub sytuację dzierżawcy, który na mocy prawa, zwyczaju lub porozumienia jest zobowiązany mieszkać i pracować na ziemi stanowiącej własność innej osoby oraz wykonywać pewne określone usługi na rzecz danej osoby niezależnie od tego, czy czynności takie byłyby odpłatne, czy też nie, oraz jest pozbawiony wolności przeprowadzenia zmiany swego stanu[7]. Konwencja zobowiązuje państwa-strony do całkowitego zniesienia lub uchylenia takich instytucji i praktyk.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Praca Zbiorowa. Mała encyklopedia rolnicza. Warszawa, 1964. s. 528.
  2. Najem przymusowy, zwany także narzutem lub narzutką, obejmował przeważnie 1 dzień tygodniowo pracy chłopskiej opłacanej przez dwór poniżej ceny najmu wolnego, wykonywanego przeważnie przez przybyszów z innych stron kraju. W dobrach narodowych został zniesiony razem z daremszczyznami rozporządzeniem Izby Administracyjnej Dóbr Koronnych z 8 kwietnia 1817 r., a we wsiach dóbr prywatnych przetrwał i był pilnie egzekwowany. Joanna Kowalik Regulamin powinności włościan dóbr Kąkolewnica s.190
  3. Antoni Mączak, Encyklopedia historii gospodarczej Polski do 1945 roku, Warszawa 1981, t. 2, s. 35.
  4. Reforma ta pozostawiała liczne relikty poprzedniego reżimu, jak przypisanie do ziemi czy solidarna odpowiedzialność za świadczenia (tzw. krugowa poruka). Jan Kucharzewski, Od białego do czerwonego caratu s.47 - 58, Paweł Jasienica Dwie drogi (rozdział Samodzierżcy), Ludwik Bazylow Dzieje Rosji 1801 -- 1917.
  5. Encyklopedia staropolska: Pańszczyzna
  6. Władysław Lewandowski 1959 ↓, s. 9.
  7. Konwencja w sprawie zniesienia niewolnictwa, handlu niewolnikami oraz instytucji i praktyk zbliżonych do niewolnictwa, podpisana w Genewie dnia 7 września 1956 roku (Dz.U. 1963 nr 33 poz. 185). W tekście ang. pańszczyzna określona jest jako serfdom, we fr. servage.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Władysław Lewandowski: Uczestnicy powstania listopadowego opowiadają. Warszawa: PZWSZ, 1959.