Dwaj Foskariusze
| Muzyka | |||
|---|---|---|---|
| Libretto | |||
| Liczba aktów |
3 | ||
| Język oryginału |
włoski | ||
| Źródło literackie | |||
| Prapremiera |
3 listopada 1844 Teatro Argentina, Rzym | ||
| |||
Dwaj Foskariusze (wł. I due Foscari) – opera liryczna Giuseppe Verdiego w 3 aktach z librettem napisanym przez Francesca M. Piave.
Osoby
[edytuj | edytuj kod]- Francesco Foscari – baryton
- Jacopo Foscari – tenor
- Lukrecja Contarini – sopran
- Jacopo Loredano – bas
- Barbarigo – tenor
- Pisana – sopran
- Sługa Rady Dziesięciu – tenor
- Sługa Francesca Foscariego – bas
Historia
[edytuj | edytuj kod]Akcja rozgrywa się w XV wieku w Wenecji. Utwór można zaliczyć do wczesnych oper Verdiego, powstał bowiem w 1844. Dla kompozytora był to okres ciężkiej pracy twórczej – w 1842 napisał słynną operę Nabucco, w 1843 I lombardi, a w 1844 także znanego Ernaniego. Autorem libretta „I due foscari” był Francesco M. Piave, który oparł je na dramacie George’a Byrona pod tym samym tytułem. Mimo melodyjnej muzyki i romantycznych motywów „I due Foscari” należy do rzadziej wystawianych oper Verdiego. W Dwóch Foskariuszach pojawia się, po raz pierwszy, motyw dobrego i troskliwego ojca, często goszczący w operach Giuseppe Verdiego (La Traviata, Don Carlos, Aida i in.).